Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Αλίκη

Παρακολουθήστε το μονόπρακτο "Αλίκη", σε σκηνοθεσία της Άννας Φωτοπούλου από την παράσταση "Ola_Kolaz.gr VIIΙ - Αχ, μια σοκολάτα" με πρωτότυπα κείμενα των σπουδαστών του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa".

"Δάσκαλος" της Άννας Λαΐτσα





Τελείωσαν τα σχολεία και οι μαθητές έκλεισαν τη σχολική χρονιά με παραπάνω γνώσεις, μαθητικές αλληλεπιδράσεις και διαφόρων ειδών αναμνήσεις.

Παρότι οι πρωταγωνιστές είναι τα παιδιά, σήμερα επέλεξα να γράψω για τους δασκάλους. Όχι για όλους, μα για έναν. Γιατί φέτος βρέθηκα μπροστά σε έναν δάσκαλο που δε μοιάζει με άλλον.
Σε ένα δημοτικό σχολείο, λοιπόν, πήγε ένας δάσκαλος ως αναπληρωτής και ανέλαβε την Α’ τάξη του δημοτικού. Αρχικά πολλοί από τους γονείς ένιωσαν ιδιαίτερα συγκρατημένοι απέναντι σε έναν νέο εκπαιδευτικό. Γρήγορα, όμως, το ξεπέρασαν και, παιδιά και γονείς σαν ένα, έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Αχ, μια σοκολάτα


Παρακολουθήστε το κινησιολογικό δρώμενο "Αχ, μια σοκολάτα", από το πρώτο έτος του τμήματος της υποκριτικής, σε σκηνοθεσία-χορογραφία της Μαρίας Γεροδήμου, από την παράσταση "Ola_Kolaz.gr VIIΙ - Αχ, μια σοκολάτα" με πρωτότυπα κείμενα των σπουδαστών του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa".

«Οι νάνοι που δεν έκαναν νάνι», το νέο παραμύθι της σπουδάστριας της Tabula Rasa, Ραφαέλικας Γεωργαλλή

Η σπουδάστρια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Ραφαέλικα Γεωργαλλή, πρόκειται να κυκλοφορήσει το νέο παραμύθι της, με τίτλο: «Οι νάνοι που δεν έκαναν νάνι», από τις εκδόσεις «Αρινόη». Το παραμύθι αφορά τον φόβο των παιδιών στο σκοτάδι και την αδυναμία τους να κοιμηθούν σε δικό τους δωμάτιο.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

"Η κιθάρα" της Εύας Κουλιαρίδου


Είμαι μια όμορφη κλασική κιθάρα που στην πλάτη μου έχω ζωγραφισμένο ένα τριαντάφυλλο. Ο ήχος μου ήταν μοναδικός. Πόσους ανθρώπους είχα κάνει χαρούμενους στις παραστάσεις που με πήγαινε το αφεντικό μου.  Για ώρες ο κόσμος άκουγε την μελωδία που έβγαινε από τις χορδές μου. Όταν ο ρυθμός δυνάμωνε, με χτυπούσε ρυθμικά, στο τέλος του τραγουδιού, στην πλάτη. Προέρχομαι από την Γρανάδα της Ισπανίας και φυσικά έπαιζα ισπανικά τραγούδια.  Η διαφορετικότητα μου είναι στο δέσιμο και στις διαστάσεις στο πάνω καπάκι, το οποίο με έκαναν να έχω καλύτερο ήχο. Πέρασαν δεκαπέντε αξέχαστα χρόνια. Το αφεντικό μου πάντα με περιποιόταν και μου άλλαζε τις χορδές άμα κάποια έσπαζε αλλά όχι πια. Μεγάλωσε μου είπε και ήθελε να αποσυρθεί. Αποσύρθηκε και μαζί του και εγώ.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

"Συναισθηματικοί φόβοι" της Άννας Λαΐτσα


Ξύπνησα σε πανικό. Κάποιος μου είδε δέσει χέρια και πόδια. Κάποιος μου έκλεισε το στόμα με ταινία. Νιώθω πόνο και τρόμο, κάποιος με έχει απαγάγει. Ποιος είναι αυτός; Γιατί δε θυμάμαι τίποτα; Πού είμαι; Κοίταξα γύρω μου. Τίποτα απ’ όσα έβλεπα δε μου θύμιζαν κάτι γνώριμο. Αποκεφαλισμένα ζώα κρεμασμένα στον τοίχο. Σίδερα που εχουν αμπαρώσει παράθυρα και πόρτες. Προσπαθώ να ελευθερωθώ.

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

"Χρονογράφημα" της Άννας Λαίτσα


Είναι όμορφο το να έχεις οικογένεια, ναι.

Αρχικά παντρεύεσαι. Όχι πάντα, αλλά συνήθως έτσι πάει. Ύστερα σκέφτεσαι: «Αχ μωρέ να κάνω ένα παιδάκι… οικογένεια χωρίς παιδί γινεται; Άλλωστε γιατί παντρεύεται ο κόσμος; Για να κάνει ένα παιδί». Κι αυτό άλλες φορές το σκέφτεσαι μόνος σου, άλλες φορές πάλι είναι δρομολογημένη σκέψη κάτω από την αδιάκοπη,συνεχόμενη πίεση από γιαγιάδες, θείες, ξαδερφες, γειτόνισσες κλπ που ακόμα δεν παντρεύτηκες ρωτούν… «Πότε; Πότε; Πότε; Πότε;». Κι αν δεν απαντήσεις, ακούς κουτσομπολιά καθώς περνάς από δίπλα τους με χίλια δύο σενάρια. «Προσπαθούν για παιδάκι αλλά η κακομοίρα δεν μπορεί», «Αυτός δεν μπορεί να κάνει παιδί κι εκείνη πού να το ξέρει»; «Μάγια τους έχουν κάνει, εγώ τους ξέρω είναι καλά, παιδιά αλλά γύρω τους πολύ ζήλια», «Δεν κάνουν παιδί γιατί αυτήν την ενδιαφέρει η καριέρα της, όχι ένα μωρό που να κλαψουρίζει όλο το βράδυ» και πόσα ακόμα, πόσα…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...