Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Πόσο μεγάλες είναι οι αγάπες σήμερα;" της Σταυρούλας Τσούτσα

Ένα ακόμα κείμενο της σπουδάστριας του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa, Σταυρούλας Τσούτσα, δημοσιεύεται στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης
Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης ενός έλληνα μετανάστη μιας άλλης εποχής. Μιας ρομαντικής εποχής.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ανοιξε το παράθυρο και άφησε την πρωινή δροσιά να μπει στην κάμαρά του. Μόλις είχε αρχίσει να ξημερώνει. Ενιωσε ευγνώμων, γιατί η ζωή του χάρισε άλλη μια μέρα. Το γλυκό φως της ανατολής έβαφε με ροζ αποχρώσεις τον άσπρο τοίχο τού απέναντι σπιτιού.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

"Κικιρίκου" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Κάποτε σε ένα μακρινό χωριό ζούσε σε ένα κοτέτσι ο Βασίλης. Ήταν ένας αγέρωχος κόκορας, όμως λίγο τεμπελάκος. Κάθε πρωί ενώ όλοι οι κόκορες του χωριού ξυπνούσαν και έβγαζαν μια εκπληκτική φωνή, ο Βασίλης συνέχιζε να χουζουρεύει στα μαλακά του άχυρα. Οι κότες μάταια προσπαθούσαν να τον ξυπνήσουν. Του έριχναν νερό στα μούτρα, τον τραβολογούσαν από τις πατούσες του, του πείραζαν το ράμφος, αλλά τίποτα. Όταν επιτέλους κατάφερνε και άνοιγε το ένα μάτι, έβρισκε ένα σωρό δικαιολογίες για να μη σηκωθεί.
«Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει» έλεγε μέσα από το ράμφος του και το πίστευε.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

"Μαρίζα" της Ευτυχίας Χαλκιά



«Να ζήσεις Μαρίζα και χρόνια πολλά… χαμόγελο Μαρίζα μου», «Εντάξει παππού»… «Το κουδούνι, κάποιος να ανοίξει την πόρτα» «Πάω εγώ μαμά» «ποιος είναι Γιώργο;» «Μια ανθοδέσμη με 15 τριαντάφυλλα με κάρτα στη Μαρίζα μου με αγάπη, Μπαμπάς» «Καλά τώρα μας θυμήθηκε….» «Έλα Μαρίζα μου σβήσε τα κεράκια, έχουμε πάρτι σήμερα, θα χορέψουμε, θα τραγουδήσουμε… Φουυυ,  χρόνια πολλά Μαρίζα μου»  «Ευχαριστώ μαμά» «Αγάπη μου, σφιχτή αγκαλιά»  «Σ΄ αγαπώ παππού»…

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Το πρώτο μου φιλί" της Μαρίνας Πλουμπή



Κάθομαι στον καναπέ με μια ζεστή σοκολάτα χαζεύοντας μια εφηβική ταινία και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει. Θυμήθηκα εκείνο το Σαββατιάτικο απόγευμα που ήξερα ότι θα με πρωτοφιλήσουν. Αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια θυμάμαι ακόμα και την ώρα.
18.10.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

"Συναισθηματικοί φόβοι" της Άννας Λαϊτσά



Ξύπνησα σε πανικό. Κάποιος μου είδε δέσει χέρια και πόδια. Κάποιος μου έκλεισε το στόμα με ταινία. Νιώθω πόνο και τρόμο, κάποιος με έχει απαγάγει. Ποιος είναι αυτός; Γιατί δε θυμάμαι τίποτα; Πού είμαι; Κοίταξα γύρω μου. Τίποτα απ’ όσα έβλεπα δε μου θύμιζαν κάτι γνώριμο. Αποκεφαλισμένα ζώα κρεμασμένα στον τοίχο. Σίδερα που εχουν αμπαρώσει παράθυρα και πόρτες. Προσπαθώ να ελευθερωθώ.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

"Η δίαιτα της Δευτέρας" της Μαρίας Κονιάρη



Το μεγάλο δίπορτο ψυγείο ήταν ο «πρωταγωνιστής» στη ζωή του Τάκη και της Ρένας από την πρώτη μέρα του γάμου τους. Έμοιαζε να έχει τη δική του ζωή και ήταν αυτό που καθόριζε τα προγράμματα αλλά και αυτό που τα ακύρωνε.
Απ’ έξω είχε πρωτότυπα μαγνητάκια που έπαιζαν ένα σημαντικό ρόλο: Να συγκρατούν τα προγράμματα διαίτης που θα άρχιζαν και οι δύο από Δευτέρα… Αλλά κάτι συνέβαινε και το πρόγραμμα έπαιρνε αναβολή για την άλλη Δευτέρα. Κι έτσι περνούσαν οι εβδομάδες, οι μήνες τα χρόνια.  Αλλά κάποιο πρόγραμμα επαναστατικό κάποιου επιστήμονα του Χάρβαρντ ήταν εκεί να περιμένει τη Δευτέρα του δύο χιλιάδες ποτέ.

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

"Το διαμάντι του ωκεανού" της Ελευθερίας Παγιάτη



04 Απριλίου 2017, 18:20 τοπική ώρα, Χονγκ Κονγκ

«Το σπουργίτι πετάει»
Ο άντρας στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου έπιασε από το μπράτσο τη γυναίκα που τον συνόδευε και κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του μεγαλύτερου οίκου δημοπρασιών στον κόσμο.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...