Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

"Ο γελωτοποιός" της Εύας Κουλιαρίδου


Στον βασιλιά έκαναν δώρο έναν γελωτοποιό, που όμως τώρα πια έχει βαρεθεί. Με τα παρδαλά του ρούχα προσφέρει γέλιο στον κόσμο. Χτυπάει τα κουδουνάκια του και  τραγουδάει στον βασιλιά, εκείνος όμως  μένει αδιάφορος.

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

"Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος…" της Ευαγγελίας Πέτρογλου


Η Σοφία δεν μπορούσε να του δώσει το τελευταίο κομμάτι της πίτας. Ο Απόστολος την περίμενε στο σαλόνι, αραχτός στον καναπέ ως συνήθως. Λίγο πριν είχε προηγηθεί ένας τρικούβερτος καβγάς με τον Απόστολο να τσιρίζει και να απειλεί για πολλοστή φορά ότι θα τη σκοτώσει. Στεκόταν αποσβολωμένη πάνω από το ταψί, χωρίς να ξέρει τι να κάνει. Τρελές σκέψεις γύριζαν στο μυαλό της τελευταία. Δεν άντεχε άλλο. Ο γάμος της είχε καταντήσει εφιάλτης. Για όλα έφταιγε ο διαταραγμένος ψυχικός κόσμος του Απόστολου. Αλλά και η δική της αναποφασιστικότητα. Χρόνια τώρα ένιωθε παραμελημένη. 

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

«Το σκοτεινό πορτρέτο», το νέο βιβλίο της σπουδάστριας της Tabula Rasa, Όλγας Λιάρατζη

Η σπουδάστρια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Όλγα Λιάρατζη, κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της, με τίτλο: «Το σκοτεινό πορτρέτο», από τις εκδόσεις «Πηγή».

H παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί στις 24 Απριλίου 2018 στον πολυχώρο «Αίτιον» (στάση Ακρόπολη) στις 19:00.

Υπόθεση:

Στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, όλα μοιάζουν αβέβαια. Η ζωή, η ειρήνη, η δημοκρατία...  Η οικογένεια του Ραϊμόν και της Αριάδνης Παπαβασιλείου-Φερβιέ, μαζί με την κόρη της Δάφνη Γκρουμβάλ, ζει ήρεμα την ευτυχία των σταθερών οικογενειακών σχέσεων μέσα σε μια ατμόσφαιρα σκανδάλων, πολιτικών και κομματικών διενέξεων, τη στιγμή που ο φασισμός και ο αντισημιτισμός κάνουν απειλητικά την εμφάνισή τους.
Δυστυχώς, όμως, αυτό το όμορφο κλίμα δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ. Μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται για να τινάξουν στον αέρα την οικογενειακή τους γαλήνη.
Κατασκοπεία, έρωτας και καταιγιστική δράση, ήρωες που είναι ταυτόχρονα θύματα και θύτες... Απρόσμενες εξελίξεις κάνουν τον αναγνώστη να ζει με ένταση το κάθε κεφάλαιο του βιβλίου, σε μια διαδρομή από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη. Μια επώδυνη πορεία αναζήτησης αλλά και αυτογνωσίας. Ένα βιβλίο για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων σχέσεων, του έρωτα και της μητρότητας. Όλα δοκιμάζονται λίγο πριν ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Νικητής θα είναι η αγάπη που ξέρει να νοηματοδοτεί τη ζωή των ανθρώπων.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

"Η σιωπή μας (ο πιο ξεκάθαρος διάλογος μας)" της Αγγελικής Σαραφίδου


Εκείνος μπαίνει βιαστικά μέσα στο σπίτι γιατί είχε αργήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Εκείνη καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, πίνοντας τον καφέ της περιμένοντας τον. Κατάλαβε από το βλέμμα του ότι αυτό που φοβόταν είναι αλήθεια, εδώ και πέντε μήνες είχε καταλάβει αλλά αρνιόταν να το παραδεχτεί. Το βλέμμα της ενοχής του, της είπε όσα δεν ήθελε να ακούσει. Εκείνο το πρωινό τον είχε δει να κοιτάει μια άλλη κοπέλα έτσι όπως κοίταγε εκείνη τον παλιό καλό καιρό. 

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

"Μέσα σου" της Ευαγγελίας Θεοδωρίδου - Μέρος β

Όσο πύκνωναν οι ομιλίες τόσο πιο δύσκολη γίνονταν η κίνηση του δωματίου. Έτσι όπως ήταν ακουμπισμένη πάνω του, ένιωσε ένα αδύναμο, ''απελπισμένο'' θα μπορούσε να πει χτύπημα. Και μετά ησυχία. Τίποτα. Ο μονότονος ήχος ενός μηχανήματος που σφύριζε εκεί έξω έστελνε άσχημα προμηνύματα. Από το σημείο που στέκονταν, το αυτί της έπιανε τις τελευταίες νότες ενός βαλς που έσβηνε, δίνοντας ένα δραματικό τόνο στη στιγμή.
«Οι ενδείξεις στο μόνιτορ δεν είναι καλές γιατρέ».

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

"Μέσα σου" της Ευαγγελίας Θεοδωρίδου - Μέρος α

«ΦΟΒΑΣΑΙ;»
Το κεφάλι του έγερνε στο πλάι και ο νυχτερινός αέρας που έμπαινε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα ανακάτευε τα μαύρα του μαλλιά. Στα χέρια του κρατούσε ό,τι πολυτιμότερο είχε. Το κλειδί της καρδιάς του. Και το πρόσφερε σε εκείνη. Σε εκείνη, που έστεκε ακίνητη μπροστά του και τον κοίταζε με αυτά τα πελώρια, σα φεγγαρόπετρες, γαλάζια μάτια της. Η αγάπη της ήταν το πιο δυνατό όπλο. Αν είχε αυτήν, μπορούσε να νικήσει τα πάντα. Ακόμα και τον ίδιο το θάνατο. Αν φοβόταν; Μα πώς ήταν ποτέ δυνατόν να  φοβάται; Ήταν εκεί. Μαζί του. Και αυτό ήθελε μόνο. Στα χέρια του κρατούσε ένα μενταγιόν με ένα χρυσό κλειδί και μια καρδιά πάνω του. Το στόμα της ήταν στεγνό και τα χέρια της έτρεμαν όταν σήκωσε ψηλά τα μαλλιά της για να τον διευκολύνει. Δεν ήξερε να πει με σιγουριά αν ήταν η αλυσίδα που ακούμπησε στο λαιμό της ή τα δάχτυλά του πάνω στο γυμνό της δέρμα που έστειλαν χιλιάδες ηλεκτρικά κύματα σε όλο της το κορμί.
Ο αναστεναγμός που βγήκε από τα χείλη του μαρτυρούσε ότι το ένιωσε και αυτός.
«Μη με αφήσεις ποτέ!»
«Ποτέ».

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

"Η επίσκεψη" του Βασίλειου Δελή - Μέρος β

...Πήρε τη φωτογραφία στο χέρι του. Απεικόνιζε δεκαπέντε ανθρώπους όλων των ηλικιών συγκεντρωμένους μπροστά στο χωριό τους. Ήταν μπροστά από την ξύλινη είσοδο από όπου κρεμόταν μία ταμπέλα που έγραφε «Kuenko Kae». Ένα ερώτημα ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του στην προσπάθεια του να κατανοήσει το νόημα αυτής της χειρονομίας και να αφήσει το όνομα του χωριού να διεισδύσει στο μυαλό του σε μια προσπάθεια να ανακτήσει πιθανές, θαμμένες βαθιά, μνήμες. Πέρασαν αρκετές στιγμές και όλο το σκηνικό έδινε την εντύπωση ότι δεν ήταν πραγματικό, αλλά αποτυπωμένο σε μια ζωγραφιά. Η αμίλητη φιγούρα στεκόταν ακόμα με κατεβασμένα τα χέρια, κρατώντας τα μαχαίρια. Στην άλλη πλευρά του καναπέ, ένας άλλος άνθρωπος είχε χαμηλώσει το Κατάνα και κοιτούσε έντονα τη φωτογραφία. Και όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από αχνό φως και θρυμματισμένα γυαλιά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...