Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

“Το φεγγάρι” της Νατάσσας Παπαχρήστου



Από μικρό κορίτσι λάτρευε το φεγγάρι. Τις νύχτες, όταν οι άνθρωποι παραδίδονταν στην λυτρωτική αγκαλιά του ύπνου και η φύση αναπαυόταν ήρεμη, εκείνη άνοιγε το παράθυρό της και μίλαγε με το φεγγάρι. Το κοίταγε κατάματα χωρίς σταματημό, μέχρι που το βλέμμα της θόλωνε και τα μάτια της δάκρυζαν και το πρόσωπό της φώτιζε ολόκληρο από τη λάμψη του. Αγαπούσε όλες τις φάσεις του και ήξερε πότε θα είναι μισό, πότε θα μείνει ελάχιστο και πότε θα μετατραπεί σε μία ολόφωτη πανσέληνο.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Παρακολουθήστε την παρουσίαση του παιδικού βιβλίου παραμυθιών "Μπου ξελευθερία!"

Το εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πηγή, κυκλοφόρησαν το τέταρτο πολυσυγγραφικό βιβλίο με τίτλο: "Μπου Ξελευθερία!", από τους σπουδαστές: Δήμητρα Αθενάκη, Αθανασία Αλεξανδρίδη, Αλεξάνδρα Ανδριάδη, Ιωάννα Αποστολάκου, Θάνος Αργυρίου, Παναγιώτης Αχείμαστος, Κωνσταντίνα Βασιλείου, Κική Γεωργαλλή, Ειρήνη Δεμέστιχα, Δανάη Δημητρακοπούλου, Ιωάννα Καϊάφα, Στρατονίκη Καλφοπούλου, Πανωραία Κανελλοπούλου, Αρετή Καραμπά, Κωνσταντίνος Καρτσακάλης, Χριστίνα Κωνσταντουδάκη, Χαρίκλεια Μπηκέ, Ελένη Μπλιούμη, Μαρία Μποτέα, Αθηνά Ντόκα, Γεωργία Ντάουερ Σακά, Αναστασία Παπά, Άννα Παπαδάκη, Νεφέλη Παπαντωνοπούλου, Μαρία Πηδιά, Παναγιώτα Σιπέτα, Χριστίνα Στεφανίδου, Κατερίνα Τσιρλή, Δέσποινα Φίλιου, Σοφία Χριστοφή.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

“Ήσυχα βράδια” της Μαρίας Πηδιά



Είναι κάποιες αναμνήσεις, ανεκπλήρωτα όνειρα και ματαιωμένες προσδοκίες, που το μόνο πια που σου απομένει για να κάνεις μαζί τους, είναι να τα ρίξεις στο υπόγειο της μνήμης, επιδιώκοντας έτσι σε μια τεχνητή λύτρωση. Βέβαια, βαθιά μέσα σου, γνωρίζεις καλά πως ότι υπήρξε αληθινό δε χωράει σε καλούπια, δεν ορίζεται, βιώνεται μονάχα. Εσύ το φυλακίζεις κι αυτό το άτιμο, βρίσκει τρόπο να υποβάλει λαθραία την παρουσία του μέσα από φαινομενικά ανώδυνες καταστάσεις.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

“Ο φιλαράκος” της Σταυρούλας Τσούτσα



Η Άννα ξύπνησε από τις φωνές. Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε προς το παράθυρο. Ένα απαλό χρυσαφί φως τρύπωνε από τις σκούρες γρίλιες και έβαφε με φωτεινές σκιές τον απέναντι τοίχο. Είχε ήδη ξημερώσει. Ήταν Κυριακή όμως οι γονείς της ήταν ξύπνιοι από ώρα και ετοιμάζονταν για τις δουλειές τους. Και μάλωναν. Όπως πάντα. Η Άννα έκλεισε με το μαξιλάρι τα αυτιά της. Δεν άντεχε να ακούει πια. Τουλάχιστον κάποτε μάλωναν μόνο το βράδυ, πίσω από την κλειστή πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Τώρα δεν κοιμούνταν πια στο ίδιο κρεββάτι και δεν υπήρχε ώρα που να βρίσκονταν μαζί και να μην σκότωνε με τα λόγια του ο ένας τον άλλον. Μόνο όταν καταλάβαιναν ότι εκείνη ήταν στον ίδιο χώρο, σταματούσαν. Αν το καταλάβαιναν βέβαια. Συνήθως ήταν πολύ απασχολημένοι να μεγαλώνουν το κενό ανάμεσά τους. Έσκαβαν με μανία, και πετούσαν μεγάλες φτυαριές προσβολών, ανεκπλήρωτων προσδοκιών και προδομένων ονείρων, ο ένας στον άλλον. Κάποτε έμπλεκαν και την ίδια στο παιχνίδι.  «Μόνο για το παιδί μένω» ή «Αν δεν ήταν το παιδί δε θα σε ανεχόμουν ούτε στιγμή». Πόσο πόνο ένιωθε τότε. Δύο άνθρωποι δυστυχισμένοι εξαιτίας της. Αυτή έφταιγε για όλα. Αν δεν υπήρχε εκείνη δε θα υπέφεραν έτσι.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

50 λέξεις - Μίνι λογοτεχνικός διαγωνισμός στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa"

Αν μπορείτε να πείτε μια ιστορία με ακριβώς 50 λέξεις, που να ξεκινάει με τη φράση: «"Δε θα έπρεπε να ήμουν εδώ!", σκέφτηκε καθώς...», τότε μπορείτε να πάρετε μέρος στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa". 

Δείξτε μας το ταλέντο σας και κερδίστε υποτροφίες αξίας 4.540 ευρώ, στα δημιουργικά μαθήματα της σχολής.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

“Μια κρυμμένη φωτογραφία” της Μαρίας Πηδιά



Μια συνήθεια της οικογένειάς μου όταν ήμουν παιδί ήταν κάθε Κυριακή μεσημέρι να μαζεύεται για φαγητό στο σπίτι της γιαγιάς. Εκεί έφτανε όλο το σόι του πατέρα μου. Όσο οι μεγάλοι ετοίμαζαν το τραπέζι, τα παιδιά παίζαμε αξιοποιώντας την αυλή και όλους τους χώρους του σπιτιού εκτός από την κουζίνα. Ήξερα κάθε σπιθαμή του χώρου. Δεν υπήρχαν εκπλήξεις για μένα.

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

"Οι θύμισες και οι τρεις ευχές" της Μαρίνας Πλούμπη


Εχτές το βράδυ ήρθε στον ύπνο μου η γιαγιά μου. Όπως κάθε φορά το όνειρο ήταν τόσο όμορφο, τόσο γλυκό, τόσο προστατευτικό. «Σοφία μου» άκουσα τη φωνή της με γλύκα, «δε θα φύγω αν δε μου πεις τρεις ευχές σου κορίτσι μου. Τρεις ευχές που θα ήθελες για τη ζωή σου». «Αλήθεια γιαγιά;»  η φωνή μου βγήκε με συγκίνηση και τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα που την ξαναέβλεπα. Δε μου απάντησε και άρχισε να απομακρύνεται. Φοβήθηκα μην τυχόν και φύγει μακριά και δε με ακούσει γι αυτό τις είπα γρήγορα, κοφτά, μα καθόλου απερίσκεπτα. «Για όλη την οικογένεια γιαγιά, για μια ζωή. Υγεία. Τύχη. Όχι φτώχια και μιζέρια.» Ξύπνησα ταραγμένη.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...