Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Κι όμως υπάρχουν δράκοι" της Μαρίας Πηδιά



Όταν ήμουν μικρή αρνιόμουν να πάω για ύπνο. Η αλήθεια είναι πως δε μου άρεσε να κοιμάμαι. Ένιωθα πως έχανα πολύτιμο χρόνο από τη δράση. Η γιαγιά μου για να με πάρει ο ύπνος, συνήθιζε να μου αφηγείται ιστορίες με ήρωες γενναίους πρίγκιπες που νικούσαν άγριους δράκους και με ένα φιλί χάριζαν τη ζωή σε όμορφες πριγκίπισσες. Ένα βράδυ, όταν το παραμύθι τελείωσε, ρώτησα τη γιαγιά εάν είδε ποτέ της κανένα από αυτά τα τέρατα.

«Άγγελε μου, οι δράκοι ζουν μόνο στα παραμύθια», αποκρίθηκε.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

"Πλάτανος" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη


Η Μαρία σηκώθηκε εκείνη τη μέρα με μια ηρεμία, που ούτε η ίδια δεν καταλάβαινε. Είχε αποκοιμηθεί πάνω στο σπασμένο ξύλινο τραπέζι στο οποίο γράφανε προκηρύξεις με τον πατέρα της, τον Αβραάμ. Δεν ήξερε πως είχε γίνει αυτό. Είχε κατέβει χθες κρυφά για να συνεχίσει το έργο του πατέρα της, μα τα μάτια της είχαν βαρύνει. Το χέρι της έτρεμε. Όχι από φόβο μην τους πιάσουν. Για φόβο μην χάσει τον πατέρα της. Όσο κι αν της υποσχόταν πως δε θα έφευγε ποτέ από δίπλα της, εκείνη μόνο και στην ιδέα τρομοκρατούταν. Και το προηγούμενο βράδυ πριν την καληνυχτίσει το ίδιο της είχε υποσχεθεί. Δεν ήταν σίγουρη. Για πρώτη φορά το χαμόγελο της δε μπορούσε να ξεπροβάλει. Δεν ήταν ανώριμη και αθώα, όπως τα άλλα κορίτσια. Ήξερε τι συνέβαινε γύρω της. Ίσως να τους έπαιρναν και κείνους μια μέρα και να τους στοιβάζανε σε αυτά τα τρένα, που κάποτε λάτρευε να ακούει τον ήχο τους. Ήταν Εβραία. Κάποτε αυτό φάνταζε στα αυτιά της πολύ θετικό, αλλά τώρα την είχαν κάνει να πιστέψει πως ήταν κατάρα. Σε τι υστερούσε από τους άλλους; Γιατί να αξίζει να πεθάνει; 

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

"Αυτός που δεν ακολούθησε τις οδηγίες" της Σταυρούλας Τσούτσα



Τι μου συμβαίνει; Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Γύρω μου ατέλειωτο γκρι, σκληρό, βαρύ γκρίζο. Νιώθω το μυαλό μου θολό, δυσκολεύομαι να σκεφτώ, σαν μια σκιά να έχει απλώσει τα πλοκάμια της πάνω μου και να με εμποδίζει να δω καθαρά. Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι έχει γίνει από την ώρα που έπεσα για ύπνο. Πού είμαι; Πώς βρέθηκα εδώ; Δίπλα μου τεράστιοι γκρίζοι τοίχοι γέρνουν πάνω μου απειλητικοί . Ανάμεσά τους μικρά μαύρα ανοίγματα…

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

"Η μηχανή του χρόνου" της Ελευθερίας Παγιάτη



Έφτασαν στην είσοδο και στάθηκαν μπροστά στην πόρτα του μπαρ, ο πορτιέρης άνοιξε να περάσουν αμέσως μέσα σαν να μην έπρεπε να περιμένουν στιγμή έξω. Ύστερα από μια διαβολοβδομάδα στο γραφείο ήθελε μόνο να πιει και να καπνίσει, να σταματήσει επιτέλους το μυαλό της να δουλεύει, να βρει ένα καταφύγιο σε εκείνο το μπαρ που περνούσαν όλοι μαζί τα βραδιά της νιότης τους. Η μια βότκα έφερνε την άλλη και η μουσική ήταν όπως πάντα ιδανική, σουίνγκ, τζαζ και ροκ μουσικές, τόσο δυνατά όσο πρέπει για να μην χρειάζεται να μιλάει, δεν ήθελε να μιλάει, ήθελε μόνο να νιώσει, και όσο δεν ένιωθε τόσο δυνάμωνε η φουρτούνα που είχε μέσα της.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

"Μια γραφολογική ανάλυση στον κόμη Δράκουλα" της Αναστασίας Καββαδία Καμπάνου



Ο σερ Κρίστοφερ Φρανκ Καραντίνι Λι (27/5/1922-2015) υπήρξε κορυφαίος ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας. Ο πατέρας του ήταν βρετανός στρατιωτικός και η μητέρα του προερχόταν από αριστοκρατική ιταλική οικογένεια που λέγεται ότι σχετιζόταν με τον Καρλομάγνο. Ο πανύψηλος Κρίστοφερ μεγαλώνει στο δυτικό Λονδίνο, σπουδάζει φιλολογία στο κολέγιο του Ουέλινγκτον όπου μαθαίνει αρχαία ελληνικά, λατινικά και αργότερα ισπανικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά και λίγα ρωσικά και κινέζικα.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

"Ότι αγαπάς μένει δικό σου" της Μαρίας Πηδιά



Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μητέρα μου - κάτι βιαστικές Κυριακές που βρισκόταν ξεκούραστη στο σπίτι – συνήθιζε να μου αφηγείται τις αναμνήσεις της γεμάτες αλμύρα και ήλιο, βγαλμένες από την Ίο της δεκαετίας του εξήντα και εβδομήντα.
Οι γονείς μου πριν ακόμα από την πτώση της δικτατορία, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα για δύο εξίσου σημαντικούς λόγους. Επειδή δεν έβρισκαν δουλειά και έπρεπε να θρέψουν τρία ανήλικα παιδιά και εξαιτίας του αριστερού παρελθόντος του πατέρα μου που ελλόχευε κινδύνους για την ασφάλειά του. Ένας μακρινός ξάδερφος, τους κανόνισε visa για τη Βοστώνη. Έτσι, μάζεψαν τα λιγοστά υπάρχοντά τους και μετανάστευσαν – προσωρινά όπως πίστευαν – στη Γη της Επαγγελίας, όπως την αποκαλούσαν κάτι γείτονες που είχαν ήδη φύγει κατά ‘κει τα παιδιά τους.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Νέο σεμινάριο φωτογραφίας και καλλιτεχνικής φωτογραφίας, από τον Άρη Λυχναρά, στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής Tabula Rasa

Μήπως ήρθε η ώρα να… μιλήσεις μέσα από τις φωτογραφίες σου;

Την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου στις 20:00 ξεκινάει το νέο σεμινάριο «Φωτογραφία και καλλιτεχνική φωτογραφία» με καθηγητή τον  Άρη Λυχναρά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa", με παρακολούθηση από κοντά ή εξ αποστάσεως. Οι θέσεις είναι περιορισμένες, γι' αυτό βιαστείτε! 

Μία φωτογραφία... χίλιες λέξεις!

Θέλεις να κάνεις τις σκέψεις σου εικόνα; Θέλεις να αποτυπώσεις τη φαντασία σου στο χαρτί; Θέλεις να παίξεις με το φως; Τότε η τέχνη της φωτογραφίας, είναι το αντικείμενο που σε εκφράζει.
Πρωταρχικός στόχος μας είναι οι σπουδαστές να οικοδομήσουν τις βασικές τεχνικές γνώσεις αλλά και το πάθος που χρειάζεται για να θεμελιώσουν το προσωπικό τους φωτογραφικό όραμα. Θα μάθετε πώς να βγάζετε «σωστές» φωτογραφίες μέσα από μία σειρά θεωρητικών και πρακτικών μαθημάτων.
Θα ακολουθήσουμε τη διαδρομή της τέχνης της φωτογραφίας από τη γέννηση της μέχρι τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις του σήμερα.
Με την καλλιτεχνική φωτογραφία αφυπνίζουμε, διεισδύουμε, αφοπλίζουμε, σκηνοθετούμε, επικοινωνούμε και σίγουρα ταξιδεύουμε. Μέσα από τα μαθήματα, θα δοθούν οι αφορμές ώστε να ανακαλύψουμε ποιο είδος της καλλιτεχνικής φωτογραφίας ταιριάζει περισσότερο στον καθένα μας.
Πρωταρχικός στόχος μας είναι οι σπουδαστές να μάθουν πώς να βγάζουν «σωστές» φωτογραφίες μέσα από μία σειρά  θεωρητικών και πρακτικών μαθημάτων και να εξοικειωθούν με την καλλιτεχνική φωτογραφία.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...