"Προβληματισμοί" της Μαρίνας Χουρμούζη

Αυτό που ζούμε, ίσως να είναι μια κρυμμένη ευλογία! Ποτέ άλλοτε δεν είχε η ανθρωπότητα την ευκαιρία, να σταματήσει ολόκληρη ταυτόχρονα τον ακράτητο καλπασμό της. Να κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα - έστω και αναγκαστικό - από το ποδοβολητό της πάνω σε τούτο τον πλανήτη.
Και αυτή είναι η ώρα του απολογισμού.

Τρεις κωμικές παραστάσεις online, από το εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa" και τον Παναγιώτη Καποδίστρια

Το εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa και ο Παναγιώτης Καποδίστριας, στην προσπάθειά τους να μοιράσουν χαμόγελα στο κοινό, αυτές τις δύσκολες μέρες, προσφέρουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τρεις κωμικές παραστάσεις online, για όλο το διάστημα που θα διαρκέσει η καραντίνα.

"Καραντίνα" της Θωμαής Τσιμέρικα

Φυλακή, χωρίς σίδερα. Τείχη, σιωπή, μέσα στη ζωή. Φως και  μοναξιά, αναπνοή και πάλι φυλακή. Δρόμος ανεκμετάλλευτος. Ερημιά, μόνο το φως στις λάμπες των δρόμων φωτίζουν την καρδιά. Αστέρια ταξιδεύουν, παράθυρα ερμητικά κλειστά, μελαγχολία έπεσε στην πόλη.

"Η ζωή" της μοναχής Αικατερίνης

Η ζωή είναι ένα ένδυμα που όταν είναι λερωμένο το καθαρίζουμε και όταν τρυπήσει το μπαλώνουμε, αλλά ο καθένας μένει ντυμένος όσο πιο πολύ μπορεί. Γι’ αυτό αγωνισθείτε για την υγειά σας με το να μένετε σπίτι. Δώστε αγώνα για την ύπαρξή σας. Ας φερθούμε όλοι μας γενναία περιφρουρώντας και την υγειά του συνανθρώπου μας με τη συνετή συμπεριφορά μας. 

"Οι μέρες που μόνο υπήρξαμε..." της Χαράς Καπτανή

Μια πόλη που απλά σταμάτησε ο χρόνος στις στιγμές της ξεγνοιασιάς, τις στιγμές ελευθερίας και σε όλες εκείνες τις στιγμές που δεν σκεφτόσουν με ποιον θα μιλήσεις, ποιον θα συναντήσεις, που θα πας…

Μέχρι την στιγμή που μπήκε στην ζωή όλων των ανθρώπων, σε κάθε χώρα, σε κάθε πόλη, κοινά συναισθήματα. Η αγωνία, το άγχος, ο φόβος, η αβεβαιότητα και ποιο θα είναι το τέλος.

"Ο Κορονοϊός που ήθελε να γίνει μεγάλος και τρανός" της Φώφης Ζαχαριουδάκη

Στον μικρόκοσμο, εκεί που ζουν οι τοσοδούλικοι οργανισμοί, που μόνο με το μικροσκόπιο μπορείς  κανείς να τους δει, ζούσε ο Ιούλης ο Βρωμούλης.  Ολοστρόγγυλος με ακίδες, έμοιαζε πιο πολύ με αχινό παρά με ιό! Ήταν τόσο βρωμιάρης που κανένας δεν τον ήθελε, ούτε καν η μητέρα του η γρίπη. Η μύξα έσταζε από τις αγκάθες του αλλά δεν τον ένοιαζε! Που και που έβγαζε τη μπλε γλώσσα του και τις έγλυφε σαν παγωτό. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό! Δεν άντεχε τα τραγούδια. Μάλιστα είχε βάλει δύο μασημένες τσίχλες στα αυτιά του για να μην ακούει τίποτα!

"Θέλω να ζήσω" της Μαρίας Γκέγκε

Το σούρουπο με βρήκε, να κάθομαι στο πεζούλι της Aγίας Παρασκευής ψηλά στο Ορτάρι.

Φυσούσε και το κρύο πολύ. Πότε πότε έμπαινα μέσα στο ξωκλήσι, για να ζεστάνω τα χέρια μου στην φλόγα των κεριών που είχα ανάψει και ξανά έξω.