"Μουράτ και Οδυσσέας" της Ευτυχίας Χαλκιά

Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, στην οδό Γιασμίν στην Ηλιούπολη. Η φιλία μας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Εγώ πήγαινα στο Γαλλικό νηπιαγωγείο κι εσύ με παρηγορούσες στην πόρτα του σχολικού με τον πατέρα σου Αχμέτ, τον «μπουάπη» της πολυκατοικίας μας. Δεν μου άρεσε καθόλου να πηγαίνω στο νηπιαγωγείο, σε ζήλευα που έπαιζες στο δρόμο τα πρωινά μαζί με τα πέντε αδέλφια σου ή έκανες θελήματα για τους ενοίκους της πολυκατοικίας.

"Εγώ χωρίς εγώ" της Νικολέττας Κριαρά - Λάμπρου

Δεν ξέρω τι συνέβη και πως βρέθηκα εδώ. Δεν μπορώ να θυμηθώ, όλα μοιάζουν τόσο θολά. Λες και κάποιος θέλησε να με αποπροσανατολίσει. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό με απόκοσμο φωτισμό, φαίνεται σα να το σκηνοθέτησαν για να μην έχεις εικόνα του τι υπάρχει ξεκάθαρα γύρω σου. Ένα μακρόσυρτο βουητό απλώνεται στο δωμάτιο χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω αν προέρχεται από κάπου. Η καρδιά μου χωρίς να το καταλάβω ανεβάζει τους παλμούς της.

"Πρώτη μέρα διακοπών" της Μαίρης Κάντα

Ο Μενέλαος με γοργά βήματα έφτασε στην έξοδο της ιδιωτικής κλινικής όπου εργάζεται τα τελευταία χρόνια. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη της λευκής στολής του και πληκτρολόγησε τον αριθμό της αγαπημένης του.  «Γεια σου καλή μου, τι θα έλεγες να βάλεις λίγα ρουχαλάκια σε μία βαλίτσα;» είπε στη Ηλέκτρα και περίμενε ανυπόμονα να ακούσει την απάντηση της.

"Η σκιά" της Ελευθερίας Παγιάτη

Τράβηξε την κουρτίνα προς τα δεξιά για να βλέπει καλύτερα, ήταν περασμένες 11:00μμ, είχε τα φώτα όλα σβηστά, περίμενε όλη την ημέρα για αυτή τη στιγμή. Η ζωή της είχε αποκτήσει νόημα ξανά,  είχε κάτι να περιμένει, κάτι να ονειρεύεται. Είχε ζήσει πολλές περιπέτειες όταν ήταν νέα. Ήταν γοητευτική, όμορφη, όλοι την πρόσεχαν, της έταζαν, την παρακαλούσαν. Εκείνη το απολάμβανε, ήταν το επίκεντρο της προσοχής, είχε χρόνια να νιώσει αυτό το συναίσθημα. Είχε γεράσει πια, κανείς δεν την επιθυμούσε. Το πρόσωπο της είχε γεμίσει ρυτίδες, τα μαλλιά της κάτασπρα, το μόνο που είχε μείνει ίδιο ήταν τα μάτια της. Δυο κάρβουνα ανάμενα στο λευκό της πρόσωπο. Στα μάτια της καθρεφτίζονταν όλη της η ζωή, το θέατρο, οι παραστάσεις, οι θαυμαστές. Μια ζωή έντονη, γεμάτη, πλούσια.  

"Το μαργαριταρένιο κορίτσι" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη

Ο Ανδρέας την πλησίασε. Η καρδιά του χτυπούσε δίχως να γνωρίζει το λόγο. Τόσους αστέγους είχε φωτογραφίσει, μα με εκείνη ένιωθε άγχος. Ήταν τόσο όμορφη κάτω από τα κουρελιασμένα ρούχα της. Το μουτζουρωμένο πρόσωπό της δε μπορούσε να κρύψει τα εκθαμβωτικά μελί μάτια της. Εκείνη δε του έδωσε σημασία. Έσκυψε από πάνω της κι εκείνη του άπλωσε το χέρι της, παρακαλώντας τον για χρήματα. Άραγε, πόσα λεπτά βρισκόταν εκεί και την χάζευε; Τόλμησε να τη ρωτήσει το όνομά της και εκείνη δίστασε. Μόλις της αποκάλυψε πως ήταν φωτογράφος και πως έφτιαχνε ένα ντοκιμαντέρ για τους πρόσφυγες, εκείνη αναθάρρεψε. Αμέλια ήταν το όνομά της. Τόσο αρχοντικό. Μα ήταν θλιβερό  να βλέπει μια όμορφη δεσποινίδα να κάθεται κάτω στο δρόμο και να πεινάει. Δεν τον ενδιέφερε πια το ντοκιμαντέρ του. Ήθελε να προσφέρει. Της πρότεινε να πάνε σπίτι του για να της δώσει καθαρά ρούχα και να πλυθεί. Εκείνη αρνήθηκε αμέσως. Ίσως να φοβήθηκε, γιατί την επόμενη μέρα δεν την βρήκε στο ίδιο σημείο. Είχε όμως κάτι κατά του νου. 

"Το τελευταίο κονσέρτο" της Χριστίνας Αλεξίου

Η Ιόλη αφέθηκε στη μουσική της. Έκλεισε τα μάτια της και σχεδόν αγκάλιασε το βιολί της. Έτσι όπως έγειρε το κεφάλι της κι άφησε το δοξάρι ν' απλωθεί στις χορδές του, έμοιαζε με αγγελούδι που πλάγιαζε στα σύννεφα. Έτσι νόμιζε η Ιόλη, όταν άνοιξε για λίγο τα μάτια και κοίταξε τον εαυτό της απέναντι, στον καθρέφτη. Τελευταία το καταλάβαινε, κυριαρχούσαν οι σκέψεις που την έσερναν στο σκοτάδι, αλλά μόλις έπιανε το βιολί της, το μυαλό της έψαχνε ολόλευκα σύννεφα ν' ακουμπήσει. Ηρεμούσε, ησύχαζε, το ήξερε. Ξανάκλεισε τα μάτια της. Δεν ήθελε τίποτα να την αποσπάει τώρα απ'την υπέροχη σαγήνη της μελωδίας του Τσαϊκόφσκι. Κάθε φορά χανόταν στη μοναδικότητά του. Σήμερα όμως ήταν ιδιαίτερη μέρα. Σήμερα έπαιζε για εκείνον! Σήμερα φορούσε το κόκκινο φόρεμα και τις μαύρες γόβες της, ξανά! Κι έπαιζε για εκείνον, για ακόμα μια φορά! Στεκόταν απέναντί της. Τον έβλεπε ολοκάθαρα. Η μελωδία δυνάμωνε κι εκείνη χανόταν στην έντασή της. 

"Τ΄Αναπλιού πνοές" του Γεώργιου Λειβαδίτη

Σ΄ένα παγκάκι αποσκιερό

αδειάζω τ΄όνειρά μου,

κρύα τα χείλη που ποθώ,

ματώνει η καρδιά μου.