"Στιγμή παγωμένη στο χρόνο" της Μαρίας Κόνιαρη

Λένε ότι μια φωτογραφία είναι μια στιγμή παγωμένη στο χρόνο. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή για να θυμάμαι την πρώτη μου αγάπη. Πέρασαν χρόνια από τότε, αλλά κάθε φορά που την κοιτάζω, ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα τον ξαναδώ.

Κάθεται σε μια πολυθρόνα από αυτές που γίνονται και κρεβάτι με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι και χαμογελάει.  Δίπλα μία τηλεόραση Loewe Opta που επιβίωσε από την εποχή της χούντας, στο ειδικό τραπεζάκι με τα ροδάκια. Από εκείνες που  μπορούσαν να ζουν σαν τις χελώνες και θα ζούσαν ακόμα και σήμερα αν δεν ερχόταν το ψηφιακό σήμα να τις καταδικάσει σε βίαιο και ακαριαίο θάνατο. Πάνω της ένα σεμέν πλεγμένο με το βελονάκι από τη γιαγιά μας και έτσι όπως κρεμόταν έκρυβε τη μισή οθόνη. Μια τηλεόραση «εξόριστη» πλέον στο υπνοδωμάτιο-ξενώνα λίγο πριν πάρει το δρόμο για το σπίτι κάποιας θείας στο χωριό. Στον τοίχο το δίπλωμα αγγλικών της ξαδέρφης μου σε περίτεχνη κορνίζα. 

"Αρετή μου" της Χριστίνας Αλεξίου

Τί ώρα να είναι Θεέ; Νύχτα, μέρα; Έχω ξεχάσει πια. Πόσες μέρες, μήνες, χρόνια έχουν περάσει κι εγώ καθηλωμένη εδώ. Σήμερα ήρθε εκείνη. Ο άγγελος μου, το σπλάχνο μου. Είχε δυο μήνες να έρθει. Κι εγώ εδώ, πάντα εδώ. Εγώ την είχα διώξει. Δεν ήθελα να την βλέπω πια. Έβλεπα τον εαυτό μου στα μάτια της. Έβλεπα την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Έβλεπα έναν άνθρωπο να καταστρέφεται, να τον καταστρέφω εγώ. Έβλεπα έναν άγγελο, την κόρη μου, να αρρωσταίνει εξαιτίας μου. Αρρώστια. Σκληρή λέξη. Η “κακιά αρρώστια” όπως την αποκαλούνε. Αποτυπωμένη πια σε κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Αν είχα δεύτερο όνομα, πιστεύω θα ήταν αυτό. Όχι όμως το παιδί μου, όχι η Αρετή μου.

"Προφανώς;" της Μαρίνας Πλούμπη

Λόγια λες και λόγια βάζεις.

Αυτά που νοιώθεις για δεν εκφράζεις;

Σε δυο γραμμές ψέμα μοιράζεις.

Κρυμμένος πίσω από το δάκτυλό σου,

Κοίτα εμένα, το παρελθόν σου.

“Η γκρινιάρα κοιμωμένη” της Μαρίας Παπαμαργαρίτη

Εμένα με λένε Μαρία και μου αρέσουν οι ιστορίες. Μου αρέσει να ακούω όλων των λογιών τις ιστορίες. Μα περισσότερο αυτές που είναι οι πιο περίεργες και οι λιγότερο γνωστές. Γιατί για να πω την αλήθεια έχω αρχίσει μερικές φορές να βαριέμαι να ακούω τις ίδιες και τις ίδιες. Και κάθε φορά που ακούω μια ιστορία αλλιώτικη απ’τις άλλες, κάθομαι και σας τη γράφω. Γιατί πώς αλλιώς θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν την ακούμε όλο και περισσότεροι; 

Έτσι έγινε και με αυτήν την ιστορία που θα σας πω σήμερα, που να λέμε τώρα την αλήθεια με έβαλε σε μεγάλο μπελά σκέψεων. Εγώ θυμάμαι από μικρή πόσο σημαντικό είναι να ξυπνάς στην ώρα σου. Έτσι με έμαθαν δηλαδή. Κάθε βράδυ έπρεπε να πηγαίνω στο κρεβάτι νωρίς και κάθε πρωί να ξυπνάω νωρίς. Θυμάμαι τη γιαγιά μου που είχε μανία με τις παροιμίες και κάθε φορά που μ’έβλεπε στις διακοπές με ρώταγε «η καλή μέρα από τι φαίνεται;» και εγώ σαν καλό παιδάκι απαντούσα «από το πρωί γιαγιά, από το πρωί.». «Μπράβο κοκόνα μου» μου΄λεγε η γιαγιά και μου χάιδευε το κεφάλι. «Γι’αυτό και το βράδυ θα κοιμάσαι νωρίς και εγώ το πρωί θα σε ξυπνώ πουρνό πουρνό». Τι διακοπές και κουραφέξαλα. Η γιαγιά δε πίστευε σε αυτά. Έλεγε ότι ο ύπνος γιατρεύει μόνο αν γίνεται στις σωστές ώρες. Άντε τώρα να της εξηγούσα εγώ πόσο μου άρεσε να χουζουρεύω το πρωί και να σηκώνομαι μετά τις 10.
 

Η ιστορία όμως που θα σας πω σήμερα, έτσι όπως μου την είπε προχτές η γατούλα της Σάσας της νέας μας γειτόνισσας, μου τα’μαθε πάλι τελείως διαφορετικά. Και άντε τώρα να τα ξεμπερδέψω μέσα μου. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Σκηνοθεσία σε trailer παράστασης από τους σπουδαστές μας

Είναι αλήθεια πως το θέατρο είναι ομαδική δουλειά και αυτό, οι σπουδαστές της σχολής μας, το μαθαίνουν από νωρίς. Έτσι, οι Τζαμπαζής Μηνάς, Χαντζέας Νίκος, Βαμβακάς Λάμπρος, Στουρνάρας Νίκος, Δασκαλόπουλος Ηλίας υπογράφουν τη σκηνοθεσία του trailer της παράστασης  του επίσης μαθητή μας, Δημήτρη Παραδείση, με τίτλο: «The virus ή το μεθύσι του Νώε» που θα παιχτεί τη σεζόν 2018 στο θέατρο Altera Pars.

«The virus ή το μεθύσι του Νώε» από το σπουδαστή μας, Δημήτρη Παραδείση

Ο σπουδαστής της σχολής μας Δημήτρης Παραδείσης σκηνοθετεί  σε πρώτη πανελλήνια απόδοση το θεατρικό έργο του Γιάννη Λυμτσιούλη, «The virus ή το μεθύσι του Νώε» που θα παιχτεί τη σεζόν 2018 στο θέατρο Altera Pars.

Υπόθεση:

Σε ένα ελληνικό χωριό κυριαρχούν τα παγκόσμια πάθη.

Αγάπη, φθόνος, θυσία, υποκρισία, τρυφερότητα, πλήξη, εγωισμός, φιλαυτία, αλκοόλ και χέρια απλωμένα πάνω από κληρονομιές πριν ακόμα φύγουν απ’ τη ζωή τα «αγαπημένα πρόσωπα». Σαν ένας ναιφ πίνακας του Σιαγκάλ με θέμα τον κάμπο της Θεσσαλίας. Λάσπη και βαμβάκι παντού. Ένας κατάλευκος κάμπος – σκηνικό με κοντράστ – μαύρες ψυχές με ανεκπλήρωτα όνειρα. Μια μικρή κοινωνία που για αιώνες δεν αλλάζει αλλά που τώρα στο βάθος έχει για φόντο μία κοσμογονική αλλαγή. Πρόσφυγες και μετανάστες. Τα χέρια τους δουλεύουν σκληρά στον κάμπο και όχι μόνο. Τα παιδιά τους προσπαθούν να βρουν το χώρο τους μέσα σ’ αυτό το κλασικά ελληνικό «τοπίο σχέσεων».

Η ζωή ενός χωριού μέσα από την ιστορία του παππού, που μ’ ένα ποτήρι κρασί παραπάνω γίνεται ο ιστορικός της κοινότητας τους. Θυμάται το παρελθόν, παρατηρεί το παρόν και προειδοποιεί για το μέλλον.

Έφηβος εραστής μιας χήρας του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου κάποτε, τώρα παππούς χωρίς να έχει αποκτήσει παιδιά ούτε εγγόνια, πατέρας και παππούς των παιδιών και των εγγονών της χήρας.

Το αλκοόλ απ΄τη μία τον κάνει «προφήτη» και τον βοηθάει να ξεφύγει από όσα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, απ’ την άλλη όμως τον σκοτώνει.

Λίγο πριν ξεψυχήσει σε μια στιγμή έκστασης γίνεται ο Νώε και καλεί μέσα στην κιβωτό του όποιον απ’ το χωριό κρίνει πως αξίζει να σωθεί. Άλλωστε δεν χωράνε όλοι.

Έτσι βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Να σώσει μόνο τους ντόπιους, συγγενείς και φίλους μιας ζωής, ανεξάρτητα αν το αξίζουν ή όχι;

Ή να σώσει στη θέση τους τους ξένους πρόσφυγες και μετανάστες που ίσως ειρωνικά να είναι το μέλλον της φυλής;

"Χρονοπύλη στην Ομόνοια" της Μαρίας Κόνιαρη

Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε εκείνη την πόρτα. Κι όμως ήμουν σίγουρη ότι δεν υπήρχε το πρωί όταν πέρασα. Που βρέθηκε αυτή η πόρτα να κόβει ολόκληρη λεωφόρο στα δύο;

Τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων και οι βρισιές των περαστικών μου τρυπούσαν το κεφάλι.

Ένας τροχονόμος ειδοποιούσε με την ντουντούκα ότι η Αθήνα χωρίστηκε στα δύο και να μην επιχειρήσει κανείς να περάσει από κείνη την πόρτα, μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες και να εγγυηθεί η κυβέρνηση ότι μπορούν αυτοκίνητα και πεζοί να διασχίσουν την “επικίνδυνη ζώνη”.