“Μαμά Χαρούλα” του Στέφανου Νικηταρα

Τώρα εσείς θέλετε να σας μιλήσω για την μάνα μου, την Χαρούλα. Αμ έλα που εγώ δε θέλω. Γιατί από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Ότι από μικρό παιδί με έκανε ρεζίλι με το γέλιο της. «Ο γιος μου κατουριόταν μέχρι τα 10 του, χαχαχαχαχαχα» μπροστά σε όλη την γειτονιά. «Ο γιος μου έβγαλε χνούδια και τα αποκαλεί μουστάκι, χαχαχαχαχαχα». «Ο γιος μου βρήκε κοπέλα. χαχαχαχαχα».

“Ευχαριστώ” της Μαίρης Χαρπαντίδου

Δεύτερη Κυριακή του Μάη, ας εξυμνήσουμε τη μάνα, το θείο αυτό πλάσμα, τη μήτρα της ζωής. Ας πούμε ευχαριστώ στη μητέρα μας για όλα όσα έκανε για μας, μαζί με μας και χωρίς εμάς.

Σε ευχαριστώ, λοιπόν, μαμά για όλα όσα έκανες για μένα, που με φρόντισες, με έντυσες, με τάισες, με πήγες στο γιατρό, μου έδωσες φάρμακα, με διάβασες, με σπούδασες, με πάντρεψες, μου πήρες σπίτι και αυτοκίνητο… Έχει κι άλλα ο κατάλογος αλλά μου διαφεύγουν τώρα. Μπορεί να τα θυμηθώ του χρόνου.

"Το κέλυφος" της Γεωργίας Τσουκαλοχωρίτη

Γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια νομίζω. Συστηθήκαμε με μια αγκαλιά, έτσι μου 'χεις πει. Εγώ δεν θυμάμαι. Ίσως στην αρχή της γνωριμίας μας δεν με ενδιέφερες πολύ και δεν σε πρόσεχα. Μόνο αργότερα άρχισα να χαράζω εικόνες. Όταν πια μου μάθαινες να δένω τα κορδόνια μου και να γράφω. Αλήθεια μαμά, ποτέ δεν σου είπα πόσο με πίεζαν τα δάχτυλά σου όταν με βοήθαγες να κρατάω σωστά το μολύβι. Προσπαθούσα να μιμηθώ  τα γράμματά σου - θυμάσαι; Δεν τα κατάφερνα. Δεν τα καταφέρνω.

"Γιατί μαμά;" της Αναστασίας Παπά

Αγαπημένη μου μαμά,

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ από την ηλικία των παιδικών μου χρονών. Θυμάμαι όταν σηκωνόμασταν με την αδελφή μου τα Σάββατα στης 6 το πρωί και βλέπαμε παιδικά μέχρι να σηκωθείς και να μας πεις “γι’ αυτά ξέρετε να σηκώνεστε, για να πάτε σχολείο όχι’’.

Δεν θυμάμαι καλά-καλά πότε πρωτοφορέσαμε τις γόβες σου εγώ και η αδελφή μου. Τις φορούσαμε  και καμαρώναμε  μπροστά στον καθρέφτη σου, μετά  ανοίγαμε τις ντουλάπες σου και φοράγαμε τα μακριά σου φορέματα και παίζαμε τις κυρίες (χαχα) ακόμα γελάω. Τα τακτοποιούσαμε όπως τα είχες αλλά μας πρόδιδαν οι σκιές του μακιγιάζ και τα σπασμένα κραγιόν που αφήναμε πίσω μας μετά από το υποτιθέμενο μακιγιάζ μας.

"Τέσσερα χρόνια μετά" της Αναστασίας Κοκαλιάρη

Σε λίγες μέρες κλείνουν τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που σε είδα.

Πόσο παράξενο πράγμα ο χρόνος… Στο πέρασμά του ξεφτίζει τις μνήμες και μένεις μόνο με μια ιδέα, σαν αερικό, για να θυμάσαι το “πως”.

Ξεκίνησα εκείνα τα μαθήματα που όλο έλεγα να κάνω ξέρεις… Μια μέρα, η καθηγήτρια μας ζήτησε να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τις λεπτομέρειες  του προσώπου της μητέρας μας.  Προσπάθησα να θυμηθώ με ακρίβεια τα μάτια σου, μα δεν ήμουν σίγουρη. Ήταν μεγάλα; Τι βλεφαρίδες τα σκέπαζαν; Απογοητεύτηκα. Μόνο εκείνο το χνούδι στην άκρη των μάγουλών σου θυμήθηκα, που σε έκανε να μοιάζεις με συγχυσμένο γατί. Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν θα ήταν κακό να επισκεπτόσουν και κανέναν αισθητικό που και που. Μόνο για μένα φυλούσες όλες αυτές τις υποδείξεις;

"Μικροαστική καταστροφή" του Γιώργου Γκουτζαμάνη

Χώρος: Υπνοδωμάτιο γιού

Χαρακτήρες: Μάνα (η κλασική μικροαστική μάνα)     

                          Γιός (ο κλασικός μαυροντυμένος μαλλιάς αναρχοροκάς γιός)

ΜΑΝΑ: Ξύπνα! Ξύπνα αχαΐρευτε! Ποιος ξέρει που γύριζες πάλι όλο το βράδυ. Πρωί μου μαζεύτηκες πάλι. Χαράματα! Και με τα κοντομάνικα! Μια ζακέτα δεν πήρες να ‘μαι κι εγώ ήσυχη. Να αρρωστήσεις, να τρέχω εγώ πάλι.  Ξύπνα! Και βγάλε κι αυτές τις αηδίες που φοράς. Θέλω να πλύνω σκούρα. Δε μπορώ να καταλάβω τι τα φοράς συνέχεια αυτά τα μαύρα. Χήρος είσαι; Κι έχουν κι όλο κάτι διαβόλους. Αχ, τα βλέπω κι αγριεύομαι. Σατανιστής είσαι βρε; Αχ Παναγία μου όξω κι από ‘δω!

"Το φλυτζάνι" της Αναστασίας Καββαδία

- Έπηξα στην δουλειά αυτή την εβδομάδα.

- Τι να πω και εγώ που ξημεροβράδιαζα για να σας μεγαλώσω και ήμουν πάντα συνεπής στο γραφείο;

Άνιση η μάχη από την αρχή. Ένα της λες, δέκα σου απαντά. Κλασσική Ελληνίδα μάνα. Τύπος: δυναμική-ανεξάρτητη. Για πολλά χρόνια ένιωθα σαν το βατραχάκι δίπλα στον ιπποπόταμο κι όλοι μαζί στον βούρκο. Αλήθεια σας το λέω. Με έβαζε μικρή να της τρίβω την πλάτη στο μπάνιο και φάνταζε γίγαντας στα μάτια μου. Τώρα διεκδικώ  τον χρόνο μου για να εκφραστώ, αλλά πάντα μιλάμε γι' αυτήν.