Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Νέο Σεμινάριο δημιουργίας χαρακτήρων για μυθιστόρημα από την Αντιγόνη Πόμμερ στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής Tabula Rasa



Μήπως ήρθε η ώρα να.. πλάσεις τους σωστούς χαρακτήρες που θα δώσουν ζωή και νόημα στην ιστορία που θες να πεις;

Την Τρίτη 16 Οκτωβρίου στις 18:00 ξεκινάει το νέο σεμινάριο «δημιουργία χαρακτήρων για μυθιστόρημα» με καθηγήτρια την Αντιγόνη Πόμμερ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa", με παρακολούθηση από κοντά ή εξ αποστάσεως. Οι θέσεις είναι περιορισμένες, γι' αυτό βιαστείτε! 

«Οι ατέλειες δημιουργούν τους χαρακτήρες» 
Ellen Hopkins

Η δημιουργία χαρακτήρων είναι από μόνη της μια τέχνη και αφορά όλα τα είδη της γραφής. Μάθε πώς μπορείς να πλάσεις τους σωστούς χαρακτήρες που θα δώσουν ζωή και νόημα στην ιστορία που θες να πεις.
Οι χαρακτήρες σε μια ιστορία είναι η καρδιά της ιστορίας. Είναι οι ήρωες με τους οποίους οι αναγνώστες ή οι θεατές μας, θα ταυτιστούν και θα τους θυμούνται για αρκετό καιρό. Στο μάθημα αυτό οι  σπουδαστές θα διδαχθούν τα μυστικά της δημιουργίας ενός πειστικού χαρακτήρα, ενός ήρωα που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού του, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μέσα από θεωρία αλλά και ασκήσεις, θα καταφέρνουμε να δομήσουμε αξιομνημόνευτους και συναρπαστικούς χαρακτήρες.

Το σεμινάριο αυτό εκτός από συγγραφικό, έχει και υποκριτικό ενδιαφέρον, καθώς ένας ηθοποιός ακολουθεί τις ίδιες μεθόδους για τη δημιουργία ενός αξιοζήλευτου χαρακτήρα.

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Αυτά τα χριστούγεννα κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας από το νέο χειμερινό κύκλο σεμιναρίων της σχολής δημιουργικής γραφής Tabula Rasa

Φέτος στις γιορτές, μην τα περιμένετε όλα από τον Άγιο Βασίλη και κάντε εσείς ένα δώρο στον εαυτό σας και στους φίλους σας.

Το εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa" σας προσκαλεί στο χειμερινό κύκλο σεμιναρίων 2018, με καθηγητές που ειδικεύονται στο αντικείμενο που διδάσκουν.

~ Οι εγγραφές έχουν ξεκινήσει και θα διαρκέσουν μέχρι την συμπλήρωση των προσφερόμενων θέσεων.
Δυνατότητα και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, μέσω internet!
Το πρόγραμμα απευθύνεται για περιορισμένο αριθμό σπουδαστών. 
Θα τηρηθεί απόλυτη σειρά προτεραιότητας.
Για πληροφορίες και εγγραφές, καλέστε στο 2130024291 ή στο 6940655331.



ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τρίτη 16:00-18:00

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τρίτη 16:00-18:00

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τρίτη 18:00-20:00

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τρίτη 18:00-20:00

ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τρίτη 20:00-22:00

ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τετάρτη 16:00-18:00

ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Τετάρτη 20:00-22:00

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Πέμπτη 16:00-18:00

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Πέμπτη 18:00-20:00

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Πέμπτη 20:00-22:00

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Πέμπτη 20:00-22:00

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Παρασκευή 20:00-22:00

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Παρασκευή 20:00-22:00

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Σάββατο 14:00-16:00 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Σάββατο 14:00-16:00

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Σάββατο 16:00-18:00 

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Σάββατο 18:00-20:00

ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ και κάθε Σάββατο 18:00-20:00


Για δηλώσεις συμμετοχής και εγγραφές, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa" στο τηλέφωνο: 213 00 24 291 ή στο 6940 655 331 ή στο e-mail: info@tabula.gr


"Η μαγεία των χριστουγέννων" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Μια φορά και έναν καιρό, μπορεί τώρα ή παλιά, κάπου πολύ μακριά από τον δικό μας κόσμο, υπήρχε ένα μικρό χωριό, που το όνομά του ήταν Μαυρούπολη. Το χωριό αυτό ήταν σχεδόν σβησμένο από τον χάρτη. Κανείς δε το επισκεπτόταν, αλλά και ούτε οι κάτοικοί του το εγκατέλειπαν ποτέ έστω και για λίγες μέρες. Το χαρακτηριστικό εκείνου του τόπου ήταν πως δεν υπήρχαν καθόλου χρώματα. Όλα ήταν μαύρα και γκρι, κάτι που δεν φαινόταν παράξενο στους κατοίκους του. Μαύρα σπίτια με γκρι παράθυρα, μαύρα φυτά και ζώα. Όλα μαύρα.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Τιμητική διάκριση για την μαθήτριά μας Τάμι Γκεκτσιάν



H σπουδάστρια του εργαστηρίουδημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Τάμι Γκεκτσιάν, βραβεύτηκε από την Ε.Τ.Ε.Π.Κ. (Εταιρία τεχνών - Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου) με έπαινο στον 17ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για το έργο της "Κινούμενη Πόλη".


Επίσης, το ίδιο έργο, προκρίθηκε και στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού Bonsaistories.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

O μαθητής μας, Γιώργος Μόλβαλης, σκηνοθετεί για το Μέγαρο μουσικής Αθηνών


Ο σπουδαστής του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Γιώργος Μόλβαλης, συμμετέχει ως σκηνοθέτης, στο μεγάλο εγχείρημα της καινούργιας ταινίας animation, «Καρυοθραύστης»σε συνοδεία της Κρατικής ορχήστρας Αθηνών, που θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο μουσικής.

Ένας ευφάνταστος, ολοκαίνουργιος «Καρυοθραύστης» κινουμένων σχεδίων κάνει το ντεμπούτο του συνοδεύοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στην ομώνυμη συναυλία της, 16 και 17 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής. Μια μοναδική συνάντηση της παλαιότερης ορχήστρας της Ελλάδας με τη μαγεία του animation της εποχής μας.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Έκθεση ζωγραφικής για την μαθήτριά μας Ανθούλα Βεζύρη


H σπουδάστρια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Ανθούλα Βεζύρη, συμμετέχει στην έκθεση ζωγραφικής «Woman=…?», που θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του καφέ εστιατορίου «Άλικο», Άγιου Δημητρίου16, στην περιοχή του Ψυρρή.

Η έκθεση θα διαρκέσει από τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου μέχρι τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017 και είναι ανοιχτή από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ. Τετάρτη και Κυριακή κλειστά.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

"Όλα ωραία ψυχή μου!" της Εύας Κουλιαρίδου



Άνοιξε ένα καινούργιο μαγαζί στην γειτονιά μας. Βιβλιοπωλείο με καφέ. Γιατί να μη γίνουμε και εμείς μοντέρνοι. Δηλαδή ένα συνοικιακό μέρος δε μπορεί να έχει κάτι διαφορετικό. Είναι σαν αληθινό παραμύθι μέσα. Διαλέγεις όποιο βιβλίο επιθυμείς πίνοντας τον καφέ σου. Ζεστό φιλικό και πρόσχαρο.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Παρουσίαση τραγουδιου από το Φοίβο Δεληβοριά, σε στίχους του σπουδαστή μας, Αντώνη Μπριλάκη



Ο σπουδαστής του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula RasaΑντώνη Μπριλάκης έγραψε τους στίχους για ένα νέο τραγούδι, που παρουσιάστηκε από τον εναλλακτικό τραγουδιστή,  Φοίβο Δεληβοριά. Το τραγούδι έχει τίτλο «Μάτι γαρίδα» και όπως είπε και ο ίδιος ο τραγουδιστής στον πολυχώρο που εμφανίζεται, "οι στίχοι που έγραψε ο Αντώνης του κέντρισαν το ενδιαφέρον καθώς έμοιαζαν με σενάριο!".

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

"Κάτι ακούγεται από δίπλα…" της Ευαγγελίας Πέτρογλου



Ο ήχος που έφτανε από το διπλανό διαμέρισμα μου είχε εδώ και καιρό σπάσει τα νεύρα.  Ήθελα να βρίσω τον κατασκευαστή της πολυκατοικίας για τη φρικτή μόνωση και να του περάσω κολάρο το σούπερ μονωτικό υλικό που υποτίθεται ότι είχε βάλει παντού στους τοίχους.  Κάθε πρωί στις έξι άκουγα συνεχόμενα ένα σούρσιμο και ένα μεταλλικό τουκ-τουκ να μου παίρνουν τα αυτιά εναλλάξ, την ώρα που εγώ ευελπιστούσα να τελειώσω το μυθιστόρημα μου απερίσπαστη, πριν από την έναρξη της θορυβώδους καθημερινότητας.  Να όμως που η μαλακία των ανθρώπων δίπλα δεν με άφηνε σε ησυχία.  Και σαν να μην έφτανε η πρωινή ηχητική παρέμβαση, είχα και τη μεσημεριανή, την απογευματινή και τη βραδινή.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

"Στην παιδική μου γειτονιά" της Μαρίας Καλύβα



Τα παιδικά μου χρόνια ήταν γεμάτα όμορφες στιγμές, γεμάτα όνειρα, ελπιδοφόρα μηνύματα και γέλια… γεμάτα φως. Υπάρχει όμως μια ανάμνηση που, μέχρι σήμερα, κατέχει τη δική της σκοτεινή πλευρά στην ψυχή μου, μια ανάμνηση που με κάνει να τεντώνω ακόμη τα αυτιά μου τη νύχτα και να αφουγκράζομαι τον κάθε ήχο που σέρνει μαζί της αλλά και εκείνον που πασχίζει να καλύψει.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

"Ο βουβός μάρτυρας του πόνου" της Μαρίνας Πλούμπη



Την είδε να μπαίνει στο δωμάτιο φουριόζα και να κλείνει την πόρτα πίσω της με δύναμη. Κάθισε στο κρεβάτι, έσκυψε και έβαλε τα χέρια της στο κεφάλι. Δε μπορούσε να δει το πρόσωπο της μιας και το είδωλο της έπεφτε πάνω του με γυρισμένη πλάτη, μα ήξερε τι θα επακολουθούσε. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνονταν μήνες τώρα. Ο βουβός θόρυβος του κλάματος της έσπασαν τη σιωπή του δωματίου. Η ανάσα της άρχισε να χάνει το ρυθμό της και οι λυγμοί έβγαιναν πια από μέσα της μαζί με την τσιριχτή φωνή της. Την είδε να πέφτει κάτω στο πάτωμα κουλουριασμένη. Το είδωλο της πια είχε χαθεί. «Δεν αντέχω άλλο» την άκουσε να ψιθυρίζει σπαρακτικά. 

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

"Απόδραση" της Μαίρης Κάντα



«Γιατί είναι τόσο σκοτεινά;» αναρωτήθηκε η Άννα μόλις ξύπνησε. Κοίταξε γύρω της. «Μα τι συμβαίνει; Πού βρίσκομαι;». Δεν βρισκόταν στο δωμάτιο της και αυτό την τάραξε. Νόμιζε πως δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Ήθελε να σηκωθεί όρθια. Τότε μόνο κατάλαβε πως ήταν μέσα σε ένα κουτί. Τρομοκρατήθηκε. Με τα χέρια της προσπάθησε να απελευθερωθεί. Μόλις δραπέτευσε από το κουτί μία ακόμα δυσάρεστη έκπληξη την περίμενε.

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

"Ζωή πριν τον θάνατο" της Μαρίας Κονιάρη



Όταν θα σας διαβάζει κάποιος αυτό το γράμμα θα βρίσκομαι επίσημα πλέον στον κόσμο όλων αυτών που ο κόσμος ονομάζει “αποβιώσαντες”. Η επιθυμία μου ήταν να μην εκφωνήσει κανείς όλες εκείνες τις τυπικές βαρύγδουπες φανφάρες. Ξέρω πολύ καλά ότι τους νεκρούς τους αγαπάτε αλλά οι ζωντανοί σας ενοχλούν.
Δεν με απασχόλησε ποτέ αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον. Γιατί υπήρχε ένα άλλο και σημαντικότερο ερώτημα που θα έπρεπε να απαντηθεί:
Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

"Επιβίωσα" της Εύης Κουλιαρίδου



Τρέχει μέσα στο δάσος, είναι νύχτα. Σκοτάδι. Μαύρα κουρέλια. Σώμα με πληγές. Τρέχει να γλιτώσει, κοιτάει πίσω, να δει αν την φτάνουν. Φοβάται. Η καρδιά χτυπάει δυνατά. Πρέπει να δραπετεύσει. Μακριά.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Νέα τιμητική διάκριση για την σπουδάστριά μας, Μαίρη Κάντα

H σπουδάστρια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Μαίρη Κάντα, συμμετέχει στο συλλογικό βιβλίο «Διαδρομές Ψυχής» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γράφημα. Το διήγημα της, που συμμετέχει στο βιβλίο, έχει τίτλο «Μια αλήθεια που πονάει». Το διήγημα της σπουδάστριας του εργαστηρίου πήρε την τρίτη θέση στο διαγωνισμό που διοργάνωσαν οι εκδόσεις Γράφημα.

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Έκδοση βιβλίου για την σπουδάστριά μας Κατερίνα Τσιτούρα

H σπουδάστρια του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Κατερίνα Τσιτούρα. μόλις εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο, «Η καθρεφτούπολη», από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης»

Περίληψη του βιβλίου:
Ξέρετε, πολλές φορές προκαλείται σύγχυση στα χρωμοσώματα.
Όπως και να έχει, σπλάχνο σας είναι. Πρέπει να αποδεχτείτε τη φύση του
και να το αγαπήσετε, υπήρξε η φράση που ξεστόμιζε ο κύριος Κουκουβάγιας τη στιγμή ακριβώς που παρέδιδε το βρέφος στην αγκαλιά της μαμάς του.
Το ηθικό, ευσυνείδητο και ολίγον φιλοχρήματο ζευγάρι Ελαφιών υποδέχεται στο σπίτι και στην καθημερινότητα του τη Γουρουνίτσα, που αδυνατεί να πλύνει σωστά τα ποτήρια και να μοιράσει προσεχτικά τις μπομπονιέρες.
Η Γουρουνίτσα, που λέτε, παλεύει να ξετρυπώσει την ευτυχία κάπου ανάμεσα στα χιλιάδες πρέπει, με μοναδικά όπλα τη φαντασία και την πένα της.
Καθώς μεγαλώνει, αποκτά φίλους αγαπημένους και μαθαίνει να κρύβει τα δυσάρεστα συναισθήματα βαθιά στην ψυχή της. Επιφανειακά κεφάτη και λαμπερή ως τη στιγμή που η θλίψη την κυριεύει και μια περιπέτεια αυτογνωσίας ξεκινά, με απρόσμενο συνοδοιπόρο τον γοητευτικό
και ατίθασο πιγκουίνο.
Στην γκρίζα πρωτεύουσα, η ελευθερία αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα και οι καθρέφτες ορθώνονται απειλητικοί σε κάθε γωνιά της πόλης.
Όσο για εσένα, πρόσεχε! Ποτέ μην προσπερνάς του καθρέφτες που σε λυτρώνουν!
«Η καθρεφτούπολη» ένα σύγχρονο παραμύθι για μεγάλους!

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

"Η γιαγιά μου" της Αφροδίτης Αλεξοπούλου



Στέκει εκεί κουλουριασμένη, καθισμένη στο χαλί και γελά με τα εγγόνια της που παίζουν με τα αυτοκινητάκια. Και αυτά χαίρονται μαζί της και τους αρέσει να την πειράζουν. Βλέπεις τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει και ξεχνά και επαναλαμβάνει συνεχώς τις ίδιες ερωτήσεις. Για τα παιδιά όμως αυτό είναι αστείο και δεν χάνουν ευκαιρία για πειράγματα. Εκείνη στωικά επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα.

Την παρατηρώ από μακριά. Παραδοσιακή γιαγιά, μαυροφορεμένη από τότε που έχασε τον άντρα της, τα μαλλιά της κάτασπρα σαν βαμβάκι πιασμένα πάντα κότσο και μια μαντήλα στο κεφάλι. Ταλαιπωρημένη από τη σκληρή ζωή στο χωριό, ζαρωμένο το δέρμα της από τα χρόνια αλλά πάντα λαμπερό το χαμόγελο της. Έχει την ευτυχία να έχει πολλά εγγόνια και όλως παραδόξως τα θυμάται όλα.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Black Friday στην εκπαίδευση, με 50% έκπτωση, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην Tabula Rasa!



Η πολυσυζητημένη #BlackFriday έρχεται για 2η φορά στην εκπαίδευση, μέσα από το εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa. Απόκτησε δύο σεμινάρια στην τιμή του ενός! (50% έκπτωση).

Κάνε το όνειρό σου πραγματικότητα, με τα πιο δημιουργικά σεμινάρια!


Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Πόσο μεγάλες είναι οι αγάπες σήμερα;" της Σταυρούλας Τσούτσα

Ένα ακόμα κείμενο της σπουδάστριας του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa, Σταυρούλας Τσούτσα, δημοσιεύεται στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης
Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης ενός έλληνα μετανάστη μιας άλλης εποχής. Μιας ρομαντικής εποχής.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ανοιξε το παράθυρο και άφησε την πρωινή δροσιά να μπει στην κάμαρά του. Μόλις είχε αρχίσει να ξημερώνει. Ενιωσε ευγνώμων, γιατί η ζωή του χάρισε άλλη μια μέρα. Το γλυκό φως της ανατολής έβαφε με ροζ αποχρώσεις τον άσπρο τοίχο τού απέναντι σπιτιού.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

"Κικιρίκου" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Κάποτε σε ένα μακρινό χωριό ζούσε σε ένα κοτέτσι ο Βασίλης. Ήταν ένας αγέρωχος κόκορας, όμως λίγο τεμπελάκος. Κάθε πρωί ενώ όλοι οι κόκορες του χωριού ξυπνούσαν και έβγαζαν μια εκπληκτική φωνή, ο Βασίλης συνέχιζε να χουζουρεύει στα μαλακά του άχυρα. Οι κότες μάταια προσπαθούσαν να τον ξυπνήσουν. Του έριχναν νερό στα μούτρα, τον τραβολογούσαν από τις πατούσες του, του πείραζαν το ράμφος, αλλά τίποτα. Όταν επιτέλους κατάφερνε και άνοιγε το ένα μάτι, έβρισκε ένα σωρό δικαιολογίες για να μη σηκωθεί.
«Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει» έλεγε μέσα από το ράμφος του και το πίστευε.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

"Μαρίζα" της Ευτυχίας Χαλκιά



«Να ζήσεις Μαρίζα και χρόνια πολλά… χαμόγελο Μαρίζα μου», «Εντάξει παππού»… «Το κουδούνι, κάποιος να ανοίξει την πόρτα» «Πάω εγώ μαμά» «ποιος είναι Γιώργο;» «Μια ανθοδέσμη με 15 τριαντάφυλλα με κάρτα στη Μαρίζα μου με αγάπη, Μπαμπάς» «Καλά τώρα μας θυμήθηκε….» «Έλα Μαρίζα μου σβήσε τα κεράκια, έχουμε πάρτι σήμερα, θα χορέψουμε, θα τραγουδήσουμε… Φουυυ,  χρόνια πολλά Μαρίζα μου»  «Ευχαριστώ μαμά» «Αγάπη μου, σφιχτή αγκαλιά»  «Σ΄ αγαπώ παππού»…

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Το πρώτο μου φιλί" της Μαρίνας Πλούμπη



Κάθομαι στον καναπέ με μια ζεστή σοκολάτα χαζεύοντας μια εφηβική ταινία και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει. Θυμήθηκα εκείνο το Σαββατιάτικο απόγευμα που ήξερα ότι θα με πρωτοφιλήσουν. Αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια θυμάμαι ακόμα και την ώρα.
18.10.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

"Συναισθηματικοί φόβοι" της Άννας Λαϊτσά



Ξύπνησα σε πανικό. Κάποιος μου είδε δέσει χέρια και πόδια. Κάποιος μου έκλεισε το στόμα με ταινία. Νιώθω πόνο και τρόμο, κάποιος με έχει απαγάγει. Ποιος είναι αυτός; Γιατί δε θυμάμαι τίποτα; Πού είμαι; Κοίταξα γύρω μου. Τίποτα απ’ όσα έβλεπα δε μου θύμιζαν κάτι γνώριμο. Αποκεφαλισμένα ζώα κρεμασμένα στον τοίχο. Σίδερα που εχουν αμπαρώσει παράθυρα και πόρτες. Προσπαθώ να ελευθερωθώ.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

"Η δίαιτα της Δευτέρας" της Μαρίας Κονιάρη



Το μεγάλο δίπορτο ψυγείο ήταν ο «πρωταγωνιστής» στη ζωή του Τάκη και της Ρένας από την πρώτη μέρα του γάμου τους. Έμοιαζε να έχει τη δική του ζωή και ήταν αυτό που καθόριζε τα προγράμματα αλλά και αυτό που τα ακύρωνε.
Απ’ έξω είχε πρωτότυπα μαγνητάκια που έπαιζαν ένα σημαντικό ρόλο: Να συγκρατούν τα προγράμματα διαίτης που θα άρχιζαν και οι δύο από Δευτέρα… Αλλά κάτι συνέβαινε και το πρόγραμμα έπαιρνε αναβολή για την άλλη Δευτέρα. Κι έτσι περνούσαν οι εβδομάδες, οι μήνες τα χρόνια.  Αλλά κάποιο πρόγραμμα επαναστατικό κάποιου επιστήμονα του Χάρβαρντ ήταν εκεί να περιμένει τη Δευτέρα του δύο χιλιάδες ποτέ.

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

"Το διαμάντι του ωκεανού" της Ελευθερίας Παγιάτη



04 Απριλίου 2017, 18:20 τοπική ώρα, Χονγκ Κονγκ

«Το σπουργίτι πετάει»
Ο άντρας στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου έπιασε από το μπράτσο τη γυναίκα που τον συνόδευε και κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του μεγαλύτερου οίκου δημοπρασιών στον κόσμο.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"Το κομπινεζόν" της Μαρίας Κονιάρη


“Βγάλτε μία κόλα χαρτί και.........”
Ωχ διαγώνισμα πάλι και δεν έχω διαβάσει τίποτα...
“Βγάλτε μία κόλα χαρτί και γράψτε τι δουλειά κάνει ο πατέρας σας. Περιγράψτε τη δουλειά με δέκα λέξεις περίπου”
Τι παράξενο! Τι τη νοιάζει την κυρία Ελπινίκη τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου; Αλλά ευτυχώς που δεν είναι διαγώνισμα. Έτσι κι αλλιώς κανένα παιδί δεν θα μπει σε δύσκολη θέση. Σε ένα τέτοιο ακριβό ιδιωτικό σχολείο όλοι οι μπαμπάδες έχουν “καλές δουλειές”. Ακόμα και αν αυτές οι δουλειές δεν ακούγονται τόσο καλά στο αυτί με την πρώτη.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

"H γέφυρα των αγώνων μας" της Κωνσταντίνας Καντζιού



Ο Σταμάτης είχε προγραμματίσει το ραντεβού στη μία ακριβώς το βράδυ κάτω από τη γέφυρα. Πάντοτε εκεί ανέμενε, κρυμμένος στις σκιές, στο έρεβος της νύχτας, το οποίο μπορούσε να συγκαλύψει τη συναλλαγή. Καθώς περπατούσε προς το σημείο, ξεκινώντας από το σπίτι του, με τη δικαιολογία πως έβγαινε για έναν βραδινό περίπατο για το τελευταίο τσιγάρο, σκεφτόταν πως πια κανένας τους δεν έτρεχε κάτω από τη γέφυρα. Η γέφυρα των αγώνων τους.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Μια διαφορετική Χιονάτη" της Αγγελική Σαραφίδου



Μια φορά και ένα καιρό, μια πριγκίπισσά με όνομα Χιονάτη ζούσε σε ένα παλάτι με την μητριά της, η οποία ήταν πολύ κακιά όχι μόνο μαζί της αλλά με όλο το παλάτι. Κάθε μέρα ρωτούσε τον καθρέφτη της ποια είναι η πιο όμορφη σε όλη την χωρά και εκείνος της έδινε κάθε φορά την απάντηση που επιθυμούσε. Η μητριά της ήταν πολύ χαρούμενη που βρισκόταν στην πρώτη θέση πάντοτε, ώσπου μια μέρα ο καθρέφτης της είπε πως η πιο όμορφη γυναικά στην χωρά της είναι η Χιονάτη, εκείνη εκνευρίστηκε τόσο πολύ που της πηρέ την θέση που αποφάσισε πως ο μονός τρόπος για να ξαναγίνει η πιο όμορφη ήταν να πεθάνει η Χιονάτη. 

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

"Θαλασσοπόροι" της Ελένης Μπλιούμη



Ακόμη ένα χάραμα βρήκε τον καπετάν Ανδρέα στη βεράντα του σπιτιού του. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο ρόδινο φως του ήλιου που σε λίγο ξεπρόβαλλε. Ένα ξεχωριστό φως, διστακτικό στην αρχή εντονότερο καθώς περνούσε η ώρα, έβλεπε καθαρά στο βάθος της κοφτής γραμμής που ένωνε και χώριζε τον ουρανό με τη θάλασσα. Μία συμφωνία κίτρινου, κυανού και κοραλλί στον πυρωμένο δίσκο, ένα φως που συνοδευόταν με μηνύματα αισιοδοξίας και υπόσχεσης για τη νέα μέρα που ακολουθούσε.
Το πρωινό αεράκι χάιδευε το πρόσωπό του και οι σκέψεις του έτρεχαν στην μεγάλη του αγάπη που δεν ήταν άλλη από τη θάλασσα. Την έβλεπε να απλώνεται μπροστά του παιχνιδιάρα και γοητευτική σαν ένας υγρός γαλάζιος καθρέφτης. Προσπαθούσε να την αφουγκραστεί. Ήταν μία ανάγκη που έφτανε στα όρια της λαχτάρας, όπου το μυαλό, η ψυχή, το κορμί του σύσσωμα την αναζητούσαν. Η γυάλινη επιφάνειά της άλλοτε φιλόξενη και άλλοτε όχι, προκαλούσε τον καθένα να πάει κοντά της. 

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

"Ποιος Θυμάται την Αλκυόνη;" της Αντιγόνης Πόμμερ



Διαβάστε το νέο συγκινητικό κείμενο της καθηγήτριας δημιουργικής γραφής της σχολής Tabula Rasa, Αντιγόνης Πόμμερ, όπως δημοσιεύθηκε στη Huffington post. 

Κοντεύουν δυο μήνες από τότε. Ήταν ακόμα καλοκαίρι και μας στοίχισε. Λίγο τα μπάνια που έμειναν στη μέση, λίγο η οικονομική κρίση που ταιριάζει παντού, λίγο η ληξιπρόθεσμη ευαισθησία μας... όλα από λίγο.
10 Σεπτεμβρίου 2017. Σαλαμίνα. Πλοίο: Αγία Ζώνη.

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

"Δημιουργία του κόσμου - Ένας αλλιώτικος μύθος" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Κάποτε σε ένα σκοτεινό βασίλειο ζούσε ένα μικρό πλάσμα. Αγαπημένη του ασχολία ήταν να παίζει με κάποιους βόλους. Μια μέρα, οι βόλοι έπεσαν από τα χέρια του και σκορπίστηκαν σε όλο το σύμπαν. Τότε, δημιουργήθηκε μια σπίθα, η οποία μπήκε μέσα σε ένα βόλο και έτσι έγινε ο Ήλιος. Όλοι οι βόλοι άρχισαν να αποκτούν χρώματα και το Χάος μετατράπηκε σε ένα πολύχρωμο σύμπαν με πολλούς στρογγυλούς βόλους. 

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

“Όταν ο φόβος και η αγάπη μιλάνε” της Μαρίνας Πλούμπη



Ηρέμησε Φίλιππε όνειρο ήταν, σκέφτηκε… πάλι το ίδιο...Ιδρωμένος από την ταραχή του ονείρου και νοιώθοντας ακόμα τη καρδιά του να χτυπάει σα τρελή κατευθύνθηκε στη κουζίνα να πιει λίγο νερό. Κρατώντας το ποτήρι κάτω από τη βρύση παρατήρησε το ζαρωμένο του χέρι. Ένοιωσε λύπηση και στεναχώρια, ποιος να ήθελε να κρατήσει πια αυτό το χέρι. Έχασε τη γυναίκα του, το σύντροφο του, που του κρατούσε το χέρι επί τριάντα επτά χρόνια. Ταξίδευαν οι αναμνήσεις στο μυαλό του κ ξαφνικά είδε πάλι αυτή την εικόνα. Ταράχτηκε, το κρύο νερό ξεχείλισε στο ποτήρι και το χέρι του πάγωσε. Το ποτήρι του γλίστρησε,  έπεσε στο νεροχύτη και ο θόρυβος έσπασε τη σιωπή της νύχτας.  Τον έχει στοιχειώσει αυτή η εικόνα, μέχρι και στα όνειρα του ερχόταν.

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

"Μουράτ και Οδυσσέας" της Ευτυχίας Χαλκιά



Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, στην οδό Γιασμίν στην Ηλιούπολη. Η φιλία μας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Εγώ πήγαινα στο Γαλλικό νηπιαγωγείο κι εσύ με παρηγορούσες στην πόρτα του σχολικού με τον πατέρα σου Αχμέτ, τον «μπουάπη» της πολυκατοικίας μας. Δεν μου άρεσε καθόλου να πηγαίνω στο νηπιαγωγείο, σε ζήλευα που έπαιζες στο δρόμο τα πρωινά μαζί με τα πέντε αδέλφια σου ή έκανες θελήματα για τους ενοίκους της πολυκατοικίας.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

"Εγώ χωρίς εγώ" της Νικολέττας Κριαρά - Λάμπρου



Δεν ξέρω τι συνέβη και πως βρέθηκα εδώ. Δεν μπορώ να θυμηθώ, όλα μοιάζουν τόσο θολά. Λες και κάποιος θέλησε να με αποπροσανατολίσει. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό με απόκοσμο φωτισμό, φαίνεται σα να το σκηνοθέτησαν για να μην έχεις εικόνα του τι υπάρχει ξεκάθαρα γύρω σου. Ένα μακρόσυρτο βουητό απλώνεται στο δωμάτιο χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω αν προέρχεται από κάπου. Η καρδιά μου χωρίς να το καταλάβω ανεβάζει τους παλμούς της.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

"Πρώτη μέρα διακοπών" της Μαίρης Κάντα



Ο Μενέλαος με γοργά βήματα έφτασε στην έξοδο της ιδιωτικής κλινικής όπου εργάζεται τα τελευταία χρόνια. Έβγαλε το κινητό από την τσέπη της λευκής στολής του και πληκτρολόγησε τον αριθμό της αγαπημένης του.  «Γεια σου καλή μου, τι θα έλεγες να βάλεις λίγα ρουχαλάκια σε μία βαλίτσα;» είπε στη Ηλέκτρα και περίμενε ανυπόμονα να ακούσει την απάντηση της.

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

"Η σκιά" της Ελευθερίας Παγιάτη



Τράβηξε την κουρτίνα προς τα δεξιά για να βλέπει καλύτερα, ήταν περασμένες 11:00μμ, είχε τα φώτα όλα σβηστά, περίμενε όλη την ημέρα για αυτή τη στιγμή. Η ζωή της είχε αποκτήσει νόημα ξανά,  είχε κάτι να περιμένει, κάτι να ονειρεύεται. Είχε ζήσει πολλές περιπέτειες όταν ήταν νέα. Ήταν γοητευτική, όμορφη, όλοι την πρόσεχαν, της έταζαν, την παρακαλούσαν. Εκείνη το απολάμβανε, ήταν το επίκεντρο της προσοχής, είχε χρόνια να νιώσει αυτό το συναίσθημα. Είχε γεράσει πια, κανείς δεν την επιθυμούσε. Το πρόσωπο της είχε γεμίσει ρυτίδες, τα μαλλιά της κάτασπρα, το μόνο που είχε μείνει ίδιο ήταν τα μάτια της. Δυο κάρβουνα ανάμενα στο λευκό της πρόσωπο. Στα μάτια της καθρεφτίζονταν όλη της η ζωή, το θέατρο, οι παραστάσεις, οι θαυμαστές. Μια ζωή έντονη, γεμάτη, πλούσια.  

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

"Το μαργαριταρένιο κορίτσι" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Ο Ανδρέας την πλησίασε. Η καρδιά του χτυπούσε δίχως να γνωρίζει το λόγο. Τόσους αστέγους είχε φωτογραφίσει, μα με εκείνη ένιωθε άγχος. Ήταν τόσο όμορφη κάτω από τα κουρελιασμένα ρούχα της. Το μουτζουρωμένο πρόσωπό της δε μπορούσε να κρύψει τα εκθαμβωτικά μελί μάτια της. Εκείνη δε του έδωσε σημασία. Έσκυψε από πάνω της κι εκείνη του άπλωσε το χέρι της, παρακαλώντας τον για χρήματα. Άραγε, πόσα λεπτά βρισκόταν εκεί και την χάζευε; Τόλμησε να τη ρωτήσει το όνομά της και εκείνη δίστασε. Μόλις της αποκάλυψε πως ήταν φωτογράφος και πως έφτιαχνε ένα ντοκιμαντέρ για τους πρόσφυγες, εκείνη αναθάρρεψε. Αμέλια ήταν το όνομά της. Τόσο αρχοντικό. Μα ήταν θλιβερό  να βλέπει μια όμορφη δεσποινίδα να κάθεται κάτω στο δρόμο και να πεινάει. Δεν τον ενδιέφερε πια το ντοκιμαντέρ του. Ήθελε να προσφέρει. Της πρότεινε να πάνε σπίτι του για να της δώσει καθαρά ρούχα και να πλυθεί. Εκείνη αρνήθηκε αμέσως. Ίσως να φοβήθηκε, γιατί την επόμενη μέρα δεν την βρήκε στο ίδιο σημείο. Είχε όμως κάτι κατά του νου. 

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

"Το τελευταίο κονσέρτο" της Χριστίνας Αλεξίου


Η Ιόλη αφέθηκε στη μουσική της. Έκλεισε τα μάτια της και σχεδόν αγκάλιασε το βιολί της. Έτσι όπως έγειρε το κεφάλι της κι άφησε το δοξάρι ν' απλωθεί στις χορδές του, έμοιαζε με αγγελούδι που πλάγιαζε στα σύννεφα. Έτσι νόμιζε η Ιόλη, όταν άνοιξε για λίγο τα μάτια και κοίταξε τον εαυτό της απέναντι, στον καθρέφτη. Τελευταία το καταλάβαινε, κυριαρχούσαν οι σκέψεις που την έσερναν στο σκοτάδι, αλλά μόλις έπιανε το βιολί της, το μυαλό της έψαχνε ολόλευκα σύννεφα ν' ακουμπήσει. Ηρεμούσε, ησύχαζε, το ήξερε. Ξανάκλεισε τα μάτια της. Δεν ήθελε τίποτα να την αποσπάει τώρα απ'την υπέροχη σαγήνη της μελωδίας του Τσαϊκόφσκι. Κάθε φορά χανόταν στη μοναδικότητά του. Σήμερα όμως ήταν ιδιαίτερη μέρα. Σήμερα έπαιζε για εκείνον! Σήμερα φορούσε το κόκκινο φόρεμα και τις μαύρες γόβες της, ξανά! Κι έπαιζε για εκείνον, για ακόμα μια φορά! Στεκόταν απέναντί της. Τον έβλεπε ολοκάθαρα. Η μελωδία δυνάμωνε κι εκείνη χανόταν στην έντασή της. 

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Κι όμως υπάρχουν δράκοι" της Μαρίας Πηδιά



Όταν ήμουν μικρή αρνιόμουν να πάω για ύπνο. Η αλήθεια είναι πως δε μου άρεσε να κοιμάμαι. Ένιωθα πως έχανα πολύτιμο χρόνο από τη δράση. Η γιαγιά μου για να με πάρει ο ύπνος, συνήθιζε να μου αφηγείται ιστορίες με ήρωες γενναίους πρίγκιπες που νικούσαν άγριους δράκους και με ένα φιλί χάριζαν τη ζωή σε όμορφες πριγκίπισσες. Ένα βράδυ, όταν το παραμύθι τελείωσε, ρώτησα τη γιαγιά εάν είδε ποτέ της κανένα από αυτά τα τέρατα.

«Άγγελε μου, οι δράκοι ζουν μόνο στα παραμύθια», αποκρίθηκε.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...