Ένα
έχω να σας πω… Άμα δε σε θέλει η μέρα από το πρωί, δεν σε θέλει! Κι άμα δεν… ΔΕΝ!
Ξυπνάω
τις προάλλες… Δεν ξυπνάω δηλαδή. Πετάγομαι! Έβλεπα ένα εφιάλτη στον ύπνο μου… άλλο
να σας το λέω κι άλλο να το βλέπατε… Τι ότι με κυνηγούσαν είδα, τι ότι με
σημάδευαν με μια καραμπίνα να, με το συμπάθιο… τι ότι σκόνταψα και έπεσα με τα
μούτρα μέσα σε μια λακκούβα γεμάτη με νερό και φορούσα και την αγαπημένη μου
μπλούζα… Αφήστε σας λέω, ένα δράμα!

την ώρα… 10:28! Μια χαρά θα μου πείτε… Ωραιότατα… Αν σκεφτείτε όμως ότι εγώ θα έπρεπε να ήμουν ήδη στην δουλειά απ’ τις 9 και λαμβάνοντας υπόψη πως ήταν η δεύτερη μου μέρα εκεί, καλό δε το λες… Ντύνομαι λοιπόν όπως-όπως και φεύγω σφαίρα για το μετρό. Φτάνω λαχανιασμένη. Η ανάσα έβγαινε, δεν έβγαινε… και βλέπω με τις όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει πως το μετρό είναι κλειστό! Στάση απεργίας σου λέει απ’ τις 9 έως τη λήξη της βάρδιας. Αυτό το λέει, εγώ γιατί δε το άκουσα πουθενά μπορείτε να μου πείτε;
Οκ,
λέω, Σταυρούλα μου, πάρε μια βαθιά ανάσα και τηλεφώνησε στον υπεύθυνο να του
πεις πως κλείστηκες στο ασανσέρ και μόλις σε βγάλανε… Τα κινητά άλλωστε στα
περισσότερα ασανσέρ δεν έχουν σήμα οπότε… μια χαρά δικαιολογία, σκέφτομαι,
πειστικότατη! Ασανσέρ βέβαια δεν έχω στην πολυκατοικία μου, αλλά δεν βαριέσαι…
ο κύριος Αποστόλης δεν το ξέρει… Οπότε, ωραιότατα!
Κάνω
έτσι, και βγάζω το κινητό απ’ την τσάντα, ψάχνω στο ευρετήριο, πατάω κλήση και…
απανωτά τα χτυπήματα της μοίρας… δεν έχω κάρτα ούτε για αναπάντητη! Μου
τελείωσε το προηγούμενο βράδυ όταν αντάλλασσα μηνυματάκια μ’ ένα wanna be γκομενάκι. Πολύ wanna be όμως… τόσο φτύσιμο
είχα να φάω από τότε που πέρασα στο πανεπιστήμιο και με ‘φτύναν θείες, θείοι
και συννυφάδες για να μη με ματιάσουν, έτσι για το καλό! 
Όντως,
στον Βύρωνα δεν με πήγε αλλά το ταξί μου το κάλεσε! Φεύγει ο κυριούλης
ευτυχισμένος που και έμαθε για την οδό και έκανε την καλή του πράξη για εκείνη
την μέρα και μένω εγώ στη μέση της Πειραιώς να περιμένω το ταριφάκι. Στρίβω εν
τω μεταξύ ένα τσιγάρο για να χαλαρώσω και πάω να το ανάψω… Ο αναπτήρας… φυσικά
και δεν άναβε! Helloooo… Είχε τελειώσει το
αέριο… Οπότε
όπως καταλαβαίνετε τσιγάρο δεν έκανα… αλλά ήρθε το ταξί! Τριάντα πέντε λεπτά
αφού το είχα καλέσει μεν αλλά… ήρθε!

Το
καλό, και το μοναδικό δηλαδή, της υπόθεσης, ήταν πως με εγκατέλειψε σ’ ένα
σχετικά κοντά σημείο απ’ το μαγαζί οπότε με ένα τεταρτάκι περπάτημα σε ρυθμούς
Κεντέρη, ήμουν εκεί. Η ώρα βέβαια, καλύτερα να μην σας πω τι είχε πάει… 12:05!
Κομμάτια,
που λέτε, από την κούραση και νεκρή σχεδόν από το άγχος και την αγωνία για το
τι θα αντιμετωπίσω στο μαγαζί και τι θα πω στον έρμο τον υπεύθυνο πλησιάζω… Φτάνω
έξω απ’ το μαγαζί… Ρίχνω
ένα γρήγορο βλέφαρο… Και
το βλέπω κλειστό, λόγω κηδείας!
Αχ… Θεός σχωρέσ’ τον, τον κύριο Αποστόλη!
Συγγραφέας: Σταυρούλα Δάμπαλη - φοιτήτρια Tabula Rasa
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου